KITRALYSIS.

2011-10-27T05:31:00.000-07:00

2011-10-21T17:07:00.001-07:00

"i don't know how you survived any of it, big or aidan. this love stuff is a motherfucker." - samantha (to carrie)

11-17

2011-08-30T12:24:00.000-07:00

bazen söylenebilecek tek şey,

"i remember every second of us."

michael scott.

aynı duyguların en muhteşeminden yazılmışı varken sayıklamak çok saçma.

2011-08-27T15:23:00.000-07:00

the scars of your love remind me of us
they keep me thinking that we almost had it all
the scars of your love, they leave me breathless
i can't help feeling
we could have had it all.

baby, i have no story to be told.

2011-08-27T13:18:00.001-07:00

şimdi biri var.

ve ben tesadüfen, daha önce varolduğunu bile hatırlamadığım bir yerde 5 ay önce yazdığı "çok mutsuzum" yazısını buluyorum.

ve onun belki de çoktan unuttuğu 5 ay önceki mutsuzluğuna çok üzülüyorum.

o zaman kimse bana "her zamanki gibi heves ediyorsun, maymun iştahlısın, elde edemedikçe aklına takıyorsun geç bunları, her şey unutulur" falan diyemez.

2011-06-08T17:35:00.000-07:00

herkeste o bir kaç saniyelik huzuru arayarak

ve bulamayarak

ve bulsan da, kaybetme korkusundan o bir kaç saniyeyi kaçırarak

geçiyormuş mesela 22 yıl da, hayat da

2011-04-07T16:03:00.001-07:00

"where did i go wrong?"

"ruh hali dengesiz stabil salak."

2011-03-31T10:29:00.001-07:00

bir şizofrenlik var.

bir yanımın en sevdiği kitap harry potter ve zümrüdüanka yoldaşlığı, en sevdiği film recep ivedik 3, en sevdiği dizi family guy.

öteki yanımın ise onca yoksulluk varken, one flew over the cuckoo's nest ve house.

aynı anda hem mal, boş ve çok eğlenceli, hem de dünyanın en sıkıcı, dertli ve ciddi insanıyım.

şizofren iddialı oldu da, dengesiz demek lazım.

2011-03-04T11:31:00.000-08:00

"constant"ım çilekli lila pause'dur. bu da böyle biline.

2011-02-06T02:45:00.000-08:00

keşke buraya bir şeyler yazsam artık.

en'lerden gidelim.

2011-01-08T18:19:00.000-08:00

hayatımın en kötü günü: 17 ekim 2010.

hayatımın en güzel günü: 29 aralık 2010.

hayatımın en garip günü'nden ise şu anda bildiriyorum. 8 ocak 2011.

sami yen'le ilgili çok uzun, dokunaklı bir yazı yazmak istiyorum. yazamıyorum. herhangi bir konuda uzun, dokunaklı yazılar yazamıyorum artık.

hatta az önce burada yaptığım gibi, yazıp siliyorum. ne saçma.

2010-12-29T03:32:00.000-08:00

"i feel the reason as it's leaving me, no, not again."

ben susayım, make me bad konuşsun.

en komiği, 99'dan beri hayatımda olan şarkının, yarım saatlik uykuyla durduğum ve işimin başımdan aşkın olduğu, böyle şeylere zerre zamanımın olmadığı bir sabahta suratıma indirdiği osmanlı tokadı.

2010-12-23T14:59:00.001-08:00

dünyadaki kötü duyguların %60'ını yaşamışımdır ve en kötüsü tartışmasız şu ki,

birine özel bir şey anlatmaya karar verirsin ve son anda vazgeçersin ya. "abi bir şey dicem" dedikten sonra 5 saniyede lafımı yutup, "yemek söylesek ya" dediğim anlar saymakla bitmez.

o 5 saniyeyi atlatıp, sözün yarısında caymak da kötü. ağlamaya başlamak da koyuyor, eyvallah. anlatıp pişman olmak uzun vadede pis bir şey.

ama biriyle biraz daha yakınlaşabileceğini sanmışken, iç güdülerinin izin vermemesi ve o hevesinin kursakta kalması.

kötü.

bu bir ben çok gördüm geçirdim yazısıdır (yani baştan sona palavra)

2010-12-18T17:30:00.001-08:00

15 yaşındaki, gece çıkma izni olmayan, ergen ve liseli bengisu'ya sorsan, 21 yaşında, kendi evi ve parası varken, bir cumartesi gecesi shakira dinleyerek ve kitap okuyarak saat 2'de uyukluyor olmazdı asla.

kafamda asla varoş gibi "çok farklı bir hayat yaşayacağım" hayali olmadı tabii. sadece en azından zamanında annemin, şimdilerde babamın eğlendiği kadar eğlenmeyi bekliyordum işte. reşit olmak mesela. çok büyük olaydı, çok çılgın şeyler olacak sanıyordum falan. hani gerizekalı gibi 18 yaşına gün saymadım bir anda hayatım değişsin diye ama, en azından 20'li yaşlar böyle olmamalıydı.

gece çıktığımda kırk yılın başı etrafıma bakıyorum da, yeni yeni çıkmaya başlamış insanlar var ayak altında. daha hiç bir şey yaşamamışlar. başındalar gece 12'den sonra yaşanan hayatın. sonra kendimi düşünüyorum. 12'den sonra yapılabilecek ve benim yapmadığım neredeyse hiç bir şey kalmadı. ama bu demek değil ki dünyanın ennnn çılgın gençliğini yaşadım. yok lan hatta tam tersi. ama yine de, artık çılgın içki partileri dönmüş öğrenci evlerine ilk baktığımda "keşke

burada olsaydım değil", "aman tanrım çıkan bulaşığa bak" oluyor aklımdan geçen. bugün mesela ocb'lere bakarken cık cık'ladım, yarı içilmiş şaraplara "ziyan oluyor" derken yakaladım kendimi. eve çıkmamla bir dönemi kapamışım aslında. zaten öğrenci değil bekar evi olduğu konusunda herkes hemfikirdi ama, ortayaşlı, içi geçmiş bir kadının bekar evi denmemişti. evet, kısaca kız kurusu işte. 21 yaşındayım ve evde kaldım.

yürüyen klişedir ya, "lost izlememiş insanları çok kıskanıyorum yaaa, keşke ben de sıfırdan başlayabilsem" falan. belki ben de baştan başlayabilmek isterdim. benden 2-3 yıl önce doğduğu için yaşanacak pek çok şeyi olan insanları biraz kıskanıyorum mesela.

daha önümde çok şey var, ne yaşadım allasen, evet. ama sorun ruhumun, ben 21 yaşına basarken 50'li yaşları zorlamaya başlamış olması. televizyonda maç, zulada pringles ve sigara, bir kaç battaniye, birikmiş dizi, belki bazen şarap ve mutlaka kedi oldukça sonsuza kadar evde oturmak çok güzel bir fikir mesela. forever alone'luk, sevgilin olsa da olmasa da hayatını etkileyen bir kişilik özelliği. zihinsel bir yalnızlığa mahkum olmak.

mesela son bir ayım aşağıdaki gibi geçti, reva mı bu? 15'liğe sorsan derdi ki, "21 yaşında kendi evim mi olacak? net sevgilimle çıkarım. olmadı her gün birini atarım hehe. off nası içeriz var ya. içer miyiz lan. hehehehe."

yani. erkek kedi aldım. ona "sevgiliiim" diye hitap ediyorum. babam, tesisatçı ve bir iki arkadaş dışında eve kediden başka erkek adım atmadı uzun zamandır. eve girince beni kedi karşılıyor. "aşkıım eve geldim!" cevaben, meali "mama koysana amına koduumun salağı, kum da boklu git değiştir" olan ama benim "hoşgeldiin seni çok özledim ve seviyorum!!!!!!" saydığım bir "miyav." sayılır mı?

"oooohhhh."

2010-12-12T21:19:00.000-08:00

arada inkar edip artistleniyorum, kendimi erkek sanıyorum falan ama, buraya da yazıyorum ki kanıt kalsın,

okula gitmekten vazgeçtiğim bugün ve saatte, okula gitme şevkini bana sabahın köründe verimli bir şekilde pique'den bahsetmek aşıladı.

aslı'ya da dedim, you just saved my academic career. ama olay o değil.

ben ne pis fangirl'müşüm be amına koyayım.

harry bile o tırt haliyle "dumbledore's man through and through" iken bana bak. "pique's fangirl through and through." pii yazıklar olsun okuduğum sıkıcı futbol kitaplarına, saatler süren taktik tartışmalara, soğuktan donduğum tribün günlerine, 100 yıl öncesinin futbolcularını dinleyerek geçen aylarıma.

en azından durumun iğrençliğini farkındayım ki bu da bir şeydir?

dimi lan?

2010-12-05T16:55:00.001-08:00

duygulardan hoşlanmıyorum.

duygusal insanlar bende kusma isteği yaratıyor.

aslında bunun üzerine uzun bir yazı yazılabilir ama istemiyorum.

2010-11-28T19:46:00.000-08:00

ahirete inanmıyorum ama ölürken gözümün önünden geçecek bir film şeridi var.

ben şimdiden onun top 5'ını da yapayım da, belki seçme şansım vardır. bunları seçiyorum, ona göre.

-camp nou'ya ilk kez ayak bastığım an guardiola'nın konuşuyor olması, dev ekrana yansıyan yüzü ve stadda yankılanan sesi.

-harry potter ve ölüm yadigarları'nın bittiği ve kapağı kapattığım an.

-milan baros'un geçen sene fener deplasmanında malum kişi tarafından sakatlandığı an yüzünün aldığı acı dolu ifade. ömrümden 5 yıl gitti o an, nasıl unuturum.

-8 ocak 2007'de taksim d&r'ın kapısından giren kahverengi ceket.

-arda turan'ın yine geçen sene inönü deplasmanında attığı gol, çok özel olduğu için değil zira berabere bitti ama hemen sonrasında hayatımın dayağını -sevinç adı altında- yediğim ve geçici hafıza kaybı yaşadığım için.

bonus:

-elano'nun ilk maçımda tribüne çağrılmadan gelip, sabri'yi görüp herkes öyle yapıyor sanarak bir de saçma bir gazla bariyerden atlaması.

-17 ekim 2010'u 18 ekime bağlayan gece, yani hayatımın en kötü gününün gecesinde, saat tam 2'de insua'nın twitter'a "i cannot sleep" yazması.

-öyle bir geçer zaman ki'de annesinin -sonunda- ali'yi tokatladığı an. hayatımda ilk kez içimin yağlarının eridiği an aynı zamanda.

-lost'un son bölümünün ilk beş saniyesi, son olduğunu bile bile başlayan bölüm.

biraz da reminder baabında bunu yazmak tabii.

2010-11-07T11:58:00.000-08:00

: okula gitmek.

ama hepsi öğrenci evinden çok bekar erkek evi olan evimin suçu.

yine ve tabii ki benim suçum değil.

yanlış anlaşılma olmasın.

2010-10-18T08:24:00.000-07:00

ben dün hayatımda ilk defa sokak ortasında ağlamaktan yürüyemedim ve kaldırıma çöküp ağladım. etrafta binlerce insan varken. sami yen'in hemen arkasında.
ben dün hayatıma galatasaray'ı ne kadar soktuğumu farkettim.
-bugün 4 saatlik uykuyla normalde günlerce uyusam yapmadığım şeyleri yaptım çünkü,bugün rijkaard'ın galatasaray'da 500. günü, benim için aşkın 500. günü. boşa gidemezdi.-
ben dün kaldırımda oturarak geçen, formamla bütün mahalleye reklam olduğum 15 dakikadan sonra saatlerce hiç bir şey hissetmedim. ama hani, hiç. mesela sonradan anladım ki oda buz gibiymiş, ama ben saatlerce soğuğu bile hissetmedim. üzülmedim. sinirlenmedim. gülmedim. hayatımda ilk defa vücudum kendini kapattı ve ben -hissizleştim-sonra, çok sonra, sinirlenmem gerekirken boş gözlerle bakındığım, endişelenmem gerekirken "come whatever may" dediğim sonsuzluktan sonra, daha takıma dün gelen, yarın gidecek bir adam "i can't sleep" dedi. yenilgiyi hazmedememiş, ve uyuyamamış. gecenin 3'ü.
ve ben yıllar sonra ilk defa yatağımda kıvrılıp, battaniyeme sarılarak, yastık yumruklayarak ağladım. gören birini kaybettim, bir şey oldu sanır. öyle ağladım. uzun uzun.

sonra geçti sandım.

ve aşkın 500. gününde ters giden hiç bir şey olmadı.

artık her şey sarı-kırmızı, anlıyor musun?

2010-08-30T09:49:00.000-07:00

wishing on a shooting star, and i wished for you

28.08.2010, 20:39 - Camp Nou

2010-08-30T08:16:00.000-07:00

it feels like home

like a prayer - madonna

sensiz olmaz - müslüm gürses

lyrics

beddua etmem üzülme, kafama sıkar giderim. - 10 günlük bir tatil için abartılı başlık atmak.

2010-08-18T15:19:00.000-07:00

"paralel evrende ikisi de seni kovalıyor, pique'ye mi puyol'a verirsin?" sorusuna "pique eğlenilecek adam, şanım yürüsün lan puyol" dediğim için artık abaza kadın taraftardan futbolsever'e atanmak istiyorum, bu bir.

iki, baş örtüm kayarsa hapse girme ihtimalim olan yerlere giderken bile bu kadar gerilmemiştim. ama sanırım hayal kırıklığına kıyasla iran hapsi bile tercih edilir.

konumuza dönelim: şekil 1a.

umarım futbolseverliğim takdir edilmiştir. puyol'a bakınca dünyanın en çirkin adamından başka bir şey gördüğüm günü hatırlıyorum. işte o gün futbol sevdiğime ikna oldum lan.

son olarak: benim gibi "ben kız muhabbeti sevmiyorum ya, kızlarla anlaşamıyorum, bütün arkadaşlarım erkek yanieeaeaeae" diyen kızı koy katıksız 5 erkeğin arasına 4 gün, "SEX AND THE CITY YOK MU, BANA TOPUKLU AYAKKABI VERIN. KIIIIZ YOK MU KIIIZ!" diye çıkıyor. ciddiyim. sikmişim erkeği, testosteron insanın siki yoksa bir yere kadar çekiliyor arkadaşım. karı dedikodusu, alışveriş, göz kalemi çekmemiş olmanın verdiği çıplaklık duygusunu anlayan insan, bunlar güzel şeyler. futbol muhabbeti, karı-kız, küfür, için kuruyana kadar cips yemek ve kimsenin "ay kalori" dememesi de güzel ama. dur şimdi barcelona'da da aralıksız östrojene maruz kalayım hemen ağız değiştircem bak.

insanın zihninin çift cinsiyetli olması çok zor.

tek eksiğim abaza futbol sever kadın taraftar arkadaş, ki itiraf ediyorum bu benim işte. hem futbol taktiği bilsin, hem baldır bacak izleyelim beraber. onu da buldum mı tam olacağım.

feminizim buraya kadarmış.

2010-08-07T07:31:00.000-07:00

ayrıca beni sadece blog'dan tanıyanlar için bir şey belirtmem gerek:

"hiç bir erkeğin malı olmayan", özgür, kafasına göre takılan, futbol seven, dobra, şehirli bir kadınım ya,

benim de bazen -özellikle ayın belli günlerinde- kafamı yana eğerek ve dudaklarımı bükerek "şevgilim beni şeviyo muşuun", "bugün güzel miyim şevgiliiiim" ve "ama ben oraya gidemem ki yalnız başıma şen beni bıyakıy mısın?" dediğim bir erkek arkadaşım var.

o tip kadınların parodisini yaptığıma inanmak istediğim anlar işte onlar. ama belki de içimdeki bastırılmış geleneksel, toplumun empoze ettiği kadının su üstüne çıkması da olabilir.

söylemek istedim yani.

ps. o "yalnız gidemediğim" yerlere de her seferinde sike sike kendim gidiyorum o ayrı. "yürü git kızım deli misin nesin"

hatırlatalım:

her işte bir hayır varmış derler (varmış lan)

2010-08-06T08:40:00.000-07:00

durmadan barcelona spam'i yaptığımın farkındayım. ama son bir maruzatım var.

bir gafletle ben barcelona'dayken ali sami yen'de 2 galatasaray maçı var diye çok sinirlenmiştim. -hala sinirliyim- barcelona'nın da iç saha maçı yok sanıyordum, ki sonradan anlaşıldı ki o benim fikstür okuma özürlü olmamdan dolayıymış. ben ki bazen galatasaray maçlarının tarihini türkçe fikstürden bulmaktan acizim. benim neyime ispanyolca. zira bir bile değil, iki maç varmış.

neyse dur olay bu değil.

olay şu ki: gidebileceğim -YANI KESINLIKLE GIDECEĞIM- milan maçı'nın görseli yukardaki.

şimdi: nefret-aşk ilişkisi yaşadığım, moby dick'im puyol; dünyayı yönetmesini istediğim, makyaj aynamda fotoğrafı asılı xavi; messi'yleilgilibirşeysöylememegerekvarmı?ölürümlanbenona; ÇIPLAK PIQUE; her sevdiğimde bir nefret bulma zorunluluğumdan ve de ispanya maçlarında olanca antipatikliğinden tiksindiğim villa; ve fem öğrencisi görüntüsü ve bize dünya kupasını kazandıran golüyle kalbimde taht kuran iniesta.

oraya koy bir busquets, koy bir keita, bana zerre anlam ifade etmez. çocuğumdan çok sevsem de koy bir zlatan, aklım hemen pique'yle malum fotoğraflarına gider, dikkatim dağılır.

bu ideal görseldir benim için.

bazen tanrı'nın bana sevgisini sorguluyorum ya, ne ayıp aslında. god loves you as he loved jacob.

fark şu ki birini "sevinmek için sevdim"

2010-08-06T05:18:00.000-07:00

evliymişim gibi. resmen durum bu, evliyim. çok severek evlenmişim, ilk görüşte aşık olmuşum. hala da çok aşığım kocama, ama kısa zamanda çok yıpranmışız. benimle ilgilenmiyor, verdiği sözleri tutmuyor, sürekli kendimi tek başıma ağlarken buluyorum değişik durumlarda, hep hayal kırıklığı içindeyim, dedikodu desen gırla, dolayısıyla hep kalkanlarım açık, her an savunmaya geçmem gerekebilirmiş gibi hissediyorum. sürekli yorgun ve üzgünüm. yüzümü güldürmüyor pislik. ufak süprizlerle, dandik tesellilerle kandırmaya çalışıyor. yalnızım. bıkmışım. ama kötü gününde kesinlikle yanındayım, her türlü fedakarlığa razıyım. yine de duygusal olarak tam bir harabeyim.

ve tabii, gabrielle solis'in çok başarıyla canlandırdığı klişeyi hayata geçiriyorum, kocamı aldatıyorum.

"metres"te süpriz yok. beni her türlü mutlu ediyor. kocama duyduğum sevgi asla tartışılmayacak boyutta, o da bunu ve haddini biliyor. geçen zamanda onu da kendimce sevmeye başladığımı, farklı bir ilişki boyutu oluşturduğumuzu da biliyor. ikisi arasında tercih yapmak zorunda kalsam çok net kocamı seçeceğimi bile bile yine de bütün bu saçmalığa razı oluyor. beni hiç üzmedi, resmen sevinmek için seviyorum. ama kocamla geçireceğim çok kötü bir günü, kendisinin bana yaşatacağı en büyük mutluluğa da tercih ederim.

gabrielle'in kocası carlos, galatasaray. bahçıvan john ise barcelona.

galatasaray 29 temmuzda berabere kaldı. saatlerce ayakta durdum. sesim kısıldı. daha sezon başı olmasına rağmen klübe bir sürü para harcadım. günlerce milletle didiştim, takımı, teknik adamı koruyacağım diye. başıma ağrılar girene tartıştığım oldu. geçen sezon daha beterine, kavgalara, deplasmana katlanmışlığım var. hepsi de tekrarlayacak zaman geçtikçe.

o akşam eve geldim. barcelona valerenga'yı 4-2 yenmiş, hem de as kadrosunun yarısı yokken. teknik direktör tartışılmaz tanrı gibi bir şey. klüp süper. hem de boğa güreşini yasaklamışlar katalanlar. daha ne isterim, dört köşe oldum bir saatte resmen.

ama bana deseler ki, barcelona'yla bir ömür geçir, her sene şampiyonlar ligi'nde kupa, real madrid'in el clasico'da eline vermek, al guardiola kankan olsun; uefa eleme turlarında berabere kalan, fener'e herrrrr sene yenilip beni kanser eden galatasaray'la bir güne değişmem.

zaten gabrielle ve carlos sonunda 2 çocuk yaptılar, gayet mutlu mesut yaşıyorlar. john da en fazla kitap arasından çıkan eski fotoğraf hüzünlendiriyor o kadar.

barcelona o ilişkinin sonsuza dek süren versiyonu diyelim. eski fotoğraf ne lan, tamam metres dedik, ama o kadar da değil.

galatasaray'la ve galatasaray'ı yaşamak zor. ama sonra bir anda öyle bir şey oluyor ki... belki şampiyonlar ligi değil, belki sevmeyen anlamaz, belki daha büyüklerine alışıklar küçümser, ama kalakalıyorsun. prekazi'nin "galatasaray" deyişine, hagi'nin 2000 belgeselinde tek bir gülüşüne canını verebilecek hale geliyorsun. başka kimi, neyi böyle sevebilirim ki, diyorsun.

gerçek aşk işte. iyisiyle kötüsüyle. yapacak bir şey yok.

her ciddi yazıda yüksek topuklar'dan en az bir alıntı yapmazsam ö-lü-rüm.

2010-07-11T06:05:00.000-07:00

yıllar önce über çirkin bir hatıra defterim vardı. herkese zorla yazdırıyordum. pembe falan bir şey. tabii o zamanlar çevre kötü, "mavi önlükle başarılar (benim asla mavi önlüğüm olmadı?! başarısızlık ondan mı lan?), beyaz gelinlikle mutluluklar" gibi şeylerle doldu defter iki günde. gittim babama ekşidim "sende yaz herkesin babası yazıyor" diye (insanlar normal normal "sevgili kızım seni çok seviyorum :pPp" falan yazıyordu), onda kalan 1 ayın sonunda bana "beni hatırlamak için deftere ihtiyacın olacağını sanmıyorum................ salak." yazan bir sayfa verdi. nasıl sinir olmuştum.

oysa adam haklıymış beyler.

insanların bütün hayatlarına yayması gereken bir çok şeyi ben çok kısa dönemler yoğun yaşadım ya hani. bir dönem de çok feministtim. o zaman okuduğum onca kitap ve izlediğim filmden bana geriye kalan tek düşünce, babadan ve kocadan alınan soyadı. yüksek topuklar'da da diyordu zaten ---orada denmeyen şey hayatımın bir parçası sayılmıyor sanırım--- hem babasının, hem kocasının soyadını alanlar, iki erkeğe ait olduklarını çığırıyor sadece. soyadı değiştirmekte babandan kocana geçen bir mal olduğunu. değiştirmesen de.. yani çok şey fark etmiyor aslında çıkmaz sokak. her türlü bir erkeğe aitsin.

sanırım benim asıl sorunum bu. ben herhangi bir erkeğe bağlı büyümedim. herhangi bir erkeğe bağlı olmayan bir annenin kızı olarak kaydetmişim her şeyi. hep fikrime önem verildi. bana da hep ne düşündüğüm soruldu. babamın özel hayatıyla ilgili sert yorumlar yapma lüksüm, annemi dövmecilerden yaka paça çıkardığım anlarım oldu. asla "mal" yerine konmadım. babamın kızı oldum ama "babamın" olmadım.

küçükken insanın hayatını etkilemiyor ama büyüdüğü an, mesela bir erkek sana gelip "gece çıkmayacaksın" "etek giymeyeceksin" dediğinde.. hani derler ya.. WTF oluyorsun. millet "annem değil babam değil" der, ben onu bile diyemem. n'oluyo lan diyip kalıyorsun. ilk defa duyduğun şeyler bunlar. sağlıklı ilişki olarak yansıtılan şey sana acayip batıyor.

her kadının attığı "BANA NEDEN ÇİÇEK ALMIYORSUN?" tribi mesela. bazen atmam gerekirmiş gibi geliyor, ama daha cümleyi kurduğum anda, "götüme mi sokacam çiçeği, napıcam" diye düşünmek zaten tartışmayı bitiriyor. ya da hediye meselesi. bana hediye alınmasını istemem ki. neden bana bir şeyler aldıkça, ısmarladıkça satın alsın yavaş yavaş? çok beğenirsem gider alırım. paramın yetmediği şeyi beğenmem.

yani.

o sayfada "kızım seni çok seviyorum xDDD" yazsa hiç böyle sorunlarım olmayacaktı amk. ya da 15 yaşından beri gelip gidip bana "sevgilisiz yaşanır mı ahsdgheha"nın değişik, yer yer terbiyesiz versiyonlarını söylemek yerine "ilk çıktığın adamla EVLENECEKSIN!" diyen bir babam ya da "bir an önce evlen de gelinlikli halini görelim kızım ;)))))" diyen bir annem olsa. oysa annem ne diyor, "ne evlencen yeeaaa, yaşarsın beraber bıkınca koyarsın kapının önüne, öteki türlü bir sürü evrak işi. uğraşılmaaaeez."

yarın öbür gün üç kuruş para kazanıcam, onu da her dediğime "hmmm. hııı hmm." diyen terapistlere ve kedi kumuna harcayacağım. çok hoş.

"but i don't want to go among mad people," alice remarked.

"oh, you can't help that," said the cat: "we're all mad here. i'm mad. you're mad."

"how do you know i'm mad?" said alice.

"you must be," said the cat, "otherwise you wouldn't have come here."

çiz o alice'i. koy bengisu. kedi desen istemediğin kadar var. oldu.

ben de ahtapot paul gibi tahmin yürütebilirim.

2010-07-08T05:55:00.000-07:00

yakın geleceği görüyorum.

ben bir gün yine -aynen dün, bugün ve hayatımın yüzde doksan beşini geçirdiğim gibi- bütün gece criminal minds izlemiş ve twix yemiş sonra da 6 gibi uyuyakalmışım tamam mı. sosyo-kültürel olarak tam olarak aynı seviyedeyim, CV'mdeki tek değişiklikler aralıklarla word dosyasını açıp fransızca seviyemi aşağı çekmem. neyse işte normalde olduğu gibi akşam 17 civarı -insanların okul/iş/stajdan çıktıkları saat- uyanıp internete gireceğim ve bir de ne göreyim, pique evlenmiş.

işte ben o gün çok ama çok sinirli bir insana dönüşeceğim. bildiğin dönüşüm. göz rengim falan değişecek. filmlerde yüzde altı bin değişen insanlar için hep başkaları böyle karanlık, korkunç olaylar anlatır ya. o an benim travmam olacak işte.

"bengisu amaçsız hayatına devam ederken karının teki pique'yle evlenmiş... ve bengisu bir daha asla aynı olmadı."

öyle yani. söyliyeyim de. artık o delirme anından sonra kırmızı gözlerimle kumburgaz'da bir çiftliğe taşınıp, bütün gün kuzu besleyip tofu mu yerim, yoksa evreni ele geçirip herkesi canlı canlı yakar mıyım bilemeyeceğim.

ama gün o gündür.

kollarımı açaydım. gitme diyeydim. gitme jasoooon.

2010-06-28T08:19:00.000-07:00

metallica ile ilgili söyleyeceğim her şeyi bu postta söyledim sanıyordum. bitmemiş lan. bitmiyor.

hayatıma ilk giren şey anne sevgisiydi. sonra kedi. sonra anane-dede. sonra metallica. düşünsene 5-6 yaşına dair hatırladığın en net şey araba arkadasında boyun pencereye bile yetişmiyorken pür dikkat mama said dinlemekse, ilk sevdiklerinden değil de nedir? sonra arkadaşlarım oldu, bir kaçı hala hayatımda olan. sonra baba sevgisi geç de gelse pek çok şeyi geride bıraktı. sonra ilk defa gerçekten aşık oldum falan. ama sıra bu.

dün baktım gerçeklermiş lan. hani çocukluk sanrısı falan değilmiş, bayağı 3 adam vardı işte hayatımda sabit kalan yok denecek kadar az kavramdan biri olarak. sırf bu yüzden hayal gibi gelirlerdi. (evet ulan 3. jason olsa 4 ama yoktu ki. ROB SENDEN NEFRET EDIYORUM.)

ayrıca düşündüm, asla tanışmak istemezdim hiç biriyle. düşünsene james iğrenç bir adammış meğer, tersliyor seni falan, tiksiniyorsun ayak üstü. o günden sonra james'i sevmeden nasıl yaşar insan lan?! james sevmeden yaşanır mı? james'siz hayat mümkün mü? kahve kokan anne, tuvaletleri temizlenmesi gereken kediler ve kilometre öteden tanıyacağım tek sese sahip adam james. olmadan olmaz ki ölür insan.

fernando alonso'yla da tanışmak istemem mesela. lady gaga'yla da. tanıştığımda ufacık bile olsa sevmeme ihtimalim varsa, öyle kalsınlar daha iyi.

zira james'i sevmeden yaşanmaz diyorum. bengisu'nun hayat damarlarından biri kopar.

ama hagi'yle tanışmak isterim. HAGI SEVILMEZ MI LAN. tanıştığımız yerde beni odunla dövüp john locke'un babası gibi camdan atsa yine severim.

ama işte o ayrı bir şey. "hagi bir tanecikti, başka hagi yok."

soyut kavramlardan bir galatasaray hüngür hüngür ağlattı beni bugüne kadar, bir aslan kral'da simba'nın babasının ölümü, bir marley&ben, bir de metallica'nın sahneye çıktığı an. öyle işte.

the satc effect.

2010-06-20T15:50:00.000-07:00

şimdi evet dünya kupası iyi hoş, boxer'la maç izleyip küfreden iğrenç bir insana dönüşmekte komik falan ama hepimizin hayatında bir sex and the city gerçeği var.

eğer benim kadar kadın entrikalarına kafası basmayan, futbol ve erkek muhabbeti seven, erkeklerin basit düşünce yapısına gönül vermiş, karı dırdırı çekemeyen bir kadın, üstüne bir de sex and the city sevmiyor ve/veya filmdeki giysileri, ayakkabıları, erkekleri bazen iç geçirerek, bazen koltuğun kollarına yapışarak, hatta yer yer çığlık atarak izlemiyorsa, ben ona sadece saygı duyarım. zira kendisi artık erkek gibi değil, erkek olmuş.

harry potter gibi sex and the city'i de bitirdik. pis bir nesil olduk ikisinden de nasiplenerek. ama sorun şu ki, aynı zamanda dünyada en sevmediğim şeydir de zaten, her uzun ilişkisi olanın kendini carrie, her etrafından daha fazla kişiye verenin kendini samantha sanması durumu. allaha şükür ayak üstü geyikler dışında asla "ay carrie ayyyynı ben" deme gafletinde asla bulunmadım.

bence satc'nin en güzel tarafı (vera wang, blahnik, smith jerrod vs. dışında) herkesin her karakterde kendinden bir şeyler bulması.

mesela uzun ilişki dediğimiz şey carrie ve big gibi de olabilir, ama ufacık bir şey ters giderse (bkz: brady) miranda ve stevie'ye de dönüşebilir. yani kendini carrie, sevgilisini big sananlar çirkin ve fakir stevie'yi neden dışlıyor anlamıyorum. yada neden kimse aslında her kendine göz ucuyla bakan çocuğa "bana aşık" diye kafayı taktığını, sıkıcı ve salak olduğunu, tek derdinin evlenmek olduğunu kabul etmez de, kendine charlotte demez mesela? herkes carrie zaten amınskym. asıl ben gazeteci olucam, çılgın gel-gitli, yer yer insanı canından bezdiren uzun ilişki yaşıyorum, saçım bazen sarı, bazen 3 ton kahverengi saçım var, ben carrie'yim ULAN.

değilim tabii. dedim ya, gaflet.

ne diyordum, satc'nin en iyi tarafı herkesin kendinden bir şeyler bulabilmesi. charlotte dışında (üzgünüm) her karaktere kendimi çok yakın hissettiğim anlar olmuştur. ki zaten dizinin ilk sezonlarında paçoz giysiler ve çirkin ayakkabılarla bile bu kadar çılgınca başarılı olmasının tek sebebi bu ya.

ipi koparan nokta ne rikard spirit oldu, ne geçit yapan blahnikler, ne de avustralya rugby takımı, hayatımın dizisi olduğunu anladığım tek bir an vardır ki,

carrie'nin, big'den duyduğu lafları, kendi düşüncesiymiş gibi tekrar ettiği an.

bunu yapan bir ben olamazdım zaten.

allah evimi, gardrobumu benzetsin, ne diyeyim. sonumu demeye dilim varmadı.

21.

2010-06-08T18:43:00.000-07:00

yarın bu saatlerde 21 yaşında olacağım.

beni sakin tutan tek şey dünyada ne ilk ne de son 21 yaşına basan insan olmadığımı kendime hatırlatmam. ama ilk ve son terkedilen olmadığını bilmek ayrılık acısını azaltır mı? hayır. bu da öyle bir şey işte.

daha dün -EVET DÜN- "oluuum bi 18 oliyim neler yapıcam var ya" diyen bir 15'likkten bir anda kendini 21 yaşında bulmak konusunda denecek tek bir şey var:

benim yaşımda dünyayı fetheden veya atomun içini açıp bakan insanlardan falan bahsederek zaman kaybetmeyeceğim. ama 21 yaşına merdivenin dayandığı şu günlerde hayatımın özetini çıkardım.

hafta sonları çeşitli gece klüplerinde, hafta içi akşamları salonda kanepe üzerinde, geceleri de yatakta otururken çeşitli lady gaga şarkılarında dansediyorum.

hayatım boyunca işe yarar gibi olduğum sadece 3 gün var, hani para karşılığı bir iş yaptığım. onda da çeşitli aralıklarla 5 kere ağladım.

evde yalnız kaldığımda aç kalıyorum, 24 saatten uzun sürerse ağlama eğilimleri gösteriyorum.

yarın çok işe yarayabilecek 250 harika tl'yi kombineye vereceğim. boş işler peşinde koşmaktan asla vazgeçmeyeceğim.

topuklu ayakkabıyla asla ve kat'iyen yürüyemiyorum, spagetti ve sosisten başka yemek yapamıyorum.

nefsime hakim olmak der demez gülesim geliyor, o kadar alakam yok.

zerre hanımlık (?) hatta insanlık öğrenebilmiş değilim.

başıma gelen iyi şeyler hep şanstı. hayatım boyunca hiç bir şeye emek vermedim, halıya yatıp ağlamam ve ayaklarımı yere vurmamla yapıldı çoğu.

biliyorum ki harika bir anne baba ve sevgilim olmasa hayatım çok ama çok kötü bir yerde olurdu.

insan ilişkilerinde berbatım. hala göz göze gelme, dokunma/dokunulma, güvenme ve patavatsızlık sorunlarım var.

çılgınca istediğim, uğruna günlerce ağladığım şeyler bile 3-5 günde ilginçliğini kaybediyor. buna maymun iştahı dersek hayatı boyunca en sevdiği yiyecek muz olan maymunlara haksızlık etmiş oluruz.

"pazartesi diyete başlıyorum", "artık okula gideceğim", "her gün ne yaptığımı bu deftere yazacağım", "daha sık fotoğraf çekiyorum" cümlelerini her söyleyişimde pinokyo gibi burnum uzasa, buradan amerika'ya ince de olsa bir köprümüz olurdu.

ilgi alanlarım ve hobilerim her ay değişmekte olup, hayatımda kalıcık gösterebilen tek olgular metallica ve kediler oldu.

hayatım boyunca sadece üç şeyi aklıma koyup başardım, ama biri zaten 5 yıl önce vermiş olmam gereken derslerden geçmek, öteki sadece 3 gün çalışmak (evet yine o konu!) ve sonuncusu da bir diziyi finali gelmeden izlemek olduğu için, pek sayılmaz çünkü oldukça dandik amaç ve başarılar.

daha devam edebilirim. ama yatakta otururken göz göze geldiğim başucumdaki milan baros'un sakatlık günlerinde ona arkadaşlık eden vesikalığım, sakat hali, iyileşmiş hali ve 136 gün sonra topa dokunan hali sinirimi bozuyor. bilmem söylememe gerek var mı ama en sağlam arkadaşlığımda vesikalık aracılığıyla kurduğum milan baros'la olan.

hayatımın şu anda olduğu durumdan azıcık bile memnunsam, bir gerçeği kabullenmek gerek:

jacob'ı bilemem ama tanrı beni bayağı seviyor. farkında yaratırken bir şeyleri koymayı unuttuğunu (hafıza, sadakat, sorumluluk duygusu, sahiplenme, bazı gerekli insancıl duygular) o yüzden hep destek oldu sağolsun. hayatımla ilgili memnun olmadığım şeylerde de, allah belamı versin ne diyeyim. kanepede oturarak dünya bu kadar kurtarılıyor.

neyse. 21. yaşın benim yaşım olacağına inanmak için haklı sebeplerim var. 22 yaşıma merdiven dayayacağım 09.06.2011 gününde de aynı şeyleri diliyor olmama umudu ile,

boşunaçekilmedibuncaçile,içiyoruzgündüzgece.

hayatımın özeti de budur lan var mı.

just saying.

2010-06-07T16:22:00.001-07:00

erkeklerle daha iyi anlaşıyorum diyen kadın tribi.

2010-05-30T07:17:00.000-07:00

konuya direkt giriş yapıyorum uzatmadan, benim hayatımın karikatürü kesinlikle cihan ceylan'dan sami'nin şu nacizane karesidir:

tam "bir sürü erkek arkadaşı olacak kız" tipim olsa da, değişik dönemlerde 2-3 taneden toplam 15-20 erkek arkadaşım falan olmuştur. erkek-kadın arkadaşlığına inanmam. eski sevgiliyle arkadaş kalınabildiğine inanmam. en erkeksi kadın bile özünde kadındır: fareden korkar, topuklu ayakkabı giyemese bile (misal: ben) görünce içi gider, memesi vardır, hep elinden geldiğince güzel görünme kaygısı taşır, hayatında bir kere kendini mango indirimde kaybetmişliği vardır. bunun dışında diğer genellemeler cinsiyetçiliğe girer. kadınlar futbol sevmez mesela, büyük yalandır. ya da kadınlar hassastır. hiç futbol sevmeyen erkekler veya kelime anlamıyla drama queen erkekler tanıyorum. kişilikle cinsiyet özelliklerini karıştırmamak gerek. ama ne diyorduk, kadınsın sonuçta, bir erkekle ne kadar yakın arkadaş olursan ol, arada memen var. bazen oluyor, gözüne erkek gibi gelmeyen biri, yada seni kadın gibi görmeyen, o arkadaşlıklara sıkı tutunmak gerek, once in a life time odur işe. onun dışında birbirine kanka deyipte yatmamış kız ve erkek arkadaş yoktur, henüz yatmadılarsa da ileride yatmalarına federer'in 10. oyunu alması misali (an göndermesi) 2.55 bahis oynarım.

şimdi benim mevzuuma dönelim. slim sigara içen, topuklu ayakkabıyla yürüyebilen, en büyük derdi dudak parlatıcısına yapışan saç olan arkadaşlarım heyecanla sex and the city 2'yi bekliyor malum. ben de bekliyorum (burada meme devreye giriyor) doğruya doğru. ama dün esquire ve vogue olmak üzere aylık dergi alışverişimi yaptıktan sonra -esquire'i 2x seviyorsam vogue'u x seviyorum, ama sonuçta ikisini de seviyorum. hem vogue'da ayakkabı falan bakarken heyecanlanıp, kıyafetleri kıskanırken falan kadın olduğumu hatırlıyorum, iyi oluyor- birinden dünya kupası eki, ötekinden sex and the city 2 eki çıktı. (eşleştirmek kolay olsa gerek) ekler yan yana duruyor. elim tıpkı slim sigaradansa marlboro intense'e, topukludansa converse'e gittiği gibi, sinsice dünya kupası ekine gitti.

işin kötüsü bununla övünmüyorum. gerçekten isterdim ki satc2 eki beni, dünya kupasına katılan çoğu işe yaramaz takımlardan, istatistiklerden falan daha çok ilgilendirsin. bu slim meselesi ciddi travmamdır mesela, pipo içmeyi hayal etmektense elime slim sigara yakışsın çok isterdim. erkekler "abi çok kafa kız" deyip benden küfür öğrenmektense, millet arkamdan asaletimi, zerafetimi konuşsun isterdim (bu özelliklerinden bahsedilen kızlar var, şahsen tanıyorum). elbiseler, dekolteler falan maçta giydiğim pis formamdan daha çok yakışsın. maça yine gideyim, ama mesela saç baş karışık, sıfır makyaj, terli dikilmektense, makyajım, çantam, küpem yerinde oturup izleyeyim falan. erkeklere bir olup tezahürattansa, futbolun güzel yüzü olayım. çünkü tecrübeyle sabittir ki o "çok kankaam" dediğin erkeklerin %90'ı eninde sonunda sana yazıyor ve hayatından çıkmasıyla sonuçlanıyor.

ben de kadın kadın sevmem. kadın kadın demek, histeri, entrikacılık, ayılıp bayılmalar, kıskançlık krizleri, milyonlarca saat süren alışveriş (benim de mango'da gözüm döner, ben de saatlerce mac'te far deneyebilirim ama her şeyin bir süresi var. 120 dakika benimki mesela, 121. dakikada gözlerim kararmaya başlıyor), makyaj yapınca çok güzel oldum sanmak, her aynada kendini kesmek, fönüm bozulacak diye yağmurda yürümemek vs. bütün bu gerizekalı, çıtkırıldım olunca kadın oldum sanan aforizmalar. kadın olmayan kadın çok tabii ki. murathan mungan anne kadın sevmem demişti mesela yüksek topuklar'da. anneden anneye değişiyor tabii. ebru şallı da anne, banu yelkovan da, ikisini aynı kefeye koyabilir misin allah aşkına. kanyon anneleri ve onların evcil gösteriş hayvanları olan bebekleri bambaşka konu ve benden çok daha iyi yorumlayanlar var ama, benim kadın kadınlığıma örnek onlar.

ama erkeklerle daha iyi anlaşıyorum diye bir dünya olmadığı gibi, kadınlarla anlaşamıyorum da yok. kadınsın lan. seni en iyi kadınlar anlar. erkeklerin ilgilendiği bir iki şeyle sen de ilgileniyorsun diye penis sahibi oldum sanan kadınlar, kadın kadınlardan betersiniz yemin ederim.

kadınsılığıma kilo verince kavuşmayı cidden umuyorum. erkek muhabbeti, futbol, entrikasız düz mantık, seks konuşmak falan bunlar harika ama, nereye varacağız böyle. cinsiyet mi değiştiricem, kadından mı hoşlanmaya başlıcam ne. eninde sonunda bir erkekle beraber yaşamıcak mısın, hep erkeklere aşık değil misin. ee hani kankandı erkekler.

elden bu kadar geldi idare edilecek. bir bundan, bir de pipo istiyorum, çok ciddiyim.

misket oynayan frankofon.

2010-05-18T16:01:00.000-07:00

bob dylan, metallica falan dinleyerek kendimizi boşuna heba ediyoruz. zaten ben hep söylerim farkındalık kötüdür diye. bünyemdeki bütün siniri iki black eyed peas dinlemek aldı götürdü. dünyanın en itici şeyi olan oturarak dans etme eylemini bile gerçekleştirdim. doğrusu bu. mesela amy winehouse dinledikçe artan yemek yeme içgüdüm, serdar ortaç'la beraber yerini ciddi bir iştah kaybına bıraktı. en doğrusu. n'apıcan dünya meseleleri, kadın erkek mevzuları falan düşünüp strese girmeye. serdar kısıtlı kelime haznesiyle boşuna mı yüzlerce şarkı yazmış. her şey vatan için. şuursuz, dertsiz tasasız harika bir nesil için. ayrıca buradan itiraf etmek isterim, hayatımda en çok eğlendiğim saatler harbiye açık hava'da serdar konseri izlediklerimdi. her ne kadar arada kafamı kaldırıp "olm benim burda NE İŞİM VAR?" desem de, tıpkı beşiktaş-galatasaray deplasmanındaki gibi, ki bu ayrı bir yazı konusu!, mevzu bahis serdar'sa sosyo-ekonomik veya kültürel farklar ortadan kalkıyor ve kim olursanız olun kendinizi yanınızdaki ilkokul terk ev hanımlarıyla halay çekerken buluyorsunuz. eminim ki damarlarında türklük aktığı sürece koy oraya harvard'dan doktora alan adamı, aynı şeyi yapar. zaten bu elit zevkler, kültürlü yaşam bilmem ne onlar da yalan. bir içkiye 30 tl veren üst sınıfı loubutin'ler üzerinde göbek atarken görmenin şokunu atlatamadan pazar günü osman aga'da misket oynayan frankofonlara maruz kaldım. olmaz olsun böyle kültür. eninde sonunda türksün işte ne starbucks frappucinosu paklıyor ne de house cafe limonatası. ıyy şahan mı çok kıro ben david letterman izlerim, ezel'den hoşlaşmıyorum sex and the city'e ta-pı-yo-rum ayakları almış başını gidiyor zaten. bsg derler adama, hepimiz tosun ve yabancı damat'a gülüyoruz lan işte. türk türk'ü her yerde buluyor kardeşim, yemin ederim her şeyden kurtulursun türklükten ve türklerden kurtuluş yok. emin değilim seviyor muyum sevmiyor muyum, hani cCc değilim ama nefret ediyorum demeye dilim gitmiyor. "bu memleketten bi bok olmaz" havalarında 3 gün git çok bi bok olan paris'e, ezan sesini bile özleyip dönüyorsun. aha birazdan sabah ezanı işte, sabahladığının habercisi. o olmadan olmaz. ama bir yandan da buraya da uymuyorsun. bu da bize kalite kazandıran okulların suçu. hayat tarzının ülkenin sadece %3'ne uyması falan. ne oranın ne buranın olmak. buraya ayak uyduramayıp, oraya ait olamayıp ortada kalıyorsun işte. bilinçaltında atilla taş'tan "zennube" şarkısı ve mahsun kırmızıgül'ün "yıkılmadım ayaktayım" klibinde oğlunun konserini tek başına izleyen anne oldukça nereye gidiyosun yaa nereye allah aşkına. ama bize doğal gelen one night stand'lerle, sarhoş olup taksim'de dağıtmakla, mini eteklerle de bu ülkede nasıl kalıyorsun, olmuyor yaşayamıyorsun işte.

kapatıyorum lan şuurumu artık. ben mi kurtarıcam lan dünyayı. demet akalın dinlerim, facebook'ta profil resimlerimin altına şiir yazarım, arkadaşlarıma "aşkım" ve "tatlım" derim, pembe ruj sürüp elle'den ilişki tavsiyesi alırım. hayat budur. aslında bi ara kilo versem hiç fena olmaz bu çılgın denkleme göre. tamam. kurtuldum.

günün anlam ve önemine uygun. anlayan anladı. aha bak bu da başka bir yazının konusu.

cat lady pride/cat person.

2010-04-13T22:57:00.000-07:00

ben hayatım boyunca kedilerle yaşadım. annem gelmiş geçmiş en cat person insandır -o kadar ki kedileri kötü gösteriyor diye cats & dogs'u izlemeyi ve bana dvd'sini almayı kesinlikle reddetmişti- ve adım adım mahallenin cat lady'si olma yolunda ilerler. evde hep en az 2, en çok 5 kedi olmuştur. ben kedileri çok severim. sevilmiycek gibi mi lan! kedi o. mırıldanıyo kulağı var falan. dünya güzeli. bir de hep kız kediler vardır bizde, biraz cinsiyetçiyiz, dolayısıyla hiç koca kafalı pis kokulu erkek kedilerle muhattap olmadım, sevgimden ölebilirim.

şöyle bir sorun var ki, geçenlerde farkettim, kediler beni sevmiyor. kendi kedilerim de değil. bir kediyle tanışıyorum, ve dakikasında beni sevmiyor. aslında kediler kendilerini sevenlere en azından iyi davranır. ama bana direkt kıl oluyorlar. halbuki bende pek ket pörsın'ım ama ühü demeyi bırakıp bir kendime baktım. ve yıllar içinde dünyanın kedilerine nasıl davrandığımla yüzleştim.

a. kedi futbolu: bu kökleri çocukluğuma dayanan eski bir spordur. durup duruken kediye doğru "kedi futboluuuuuu" diye bağırarak koşarsın ve tekme atar gibi yaparsın. ayağınla kediyi hafifçe ittiğinde "şut ve goooool" diye bağırarak kediyi iteklemeye devam edersin. salakça görünse de eğlencesi garantidir.

b. kedi fıkrası: kedi kucağa alınır ve en yakın yatağın (ideal olarak çift kişilik) bulunduğu odaya gidilir. kedi yerine kuş koyulduğunda anlam ifade edebilecek "birinci istanbul kedi atması neden bitmiş?" şakası söylenir. canından bezmiş kediye bakılır. "çünkü atacak kedi kalmamış!!" diye bağrılır ve kedi yatağa atılır. söz konusu kedi söylene söylene olay mahallinden uzaklaşırken kahkahalarla gülünür.

c. kedi kendine gel'i: kedi iki kolundan tutulur, yüzüne bakılır ve hızlıca sarsılarak "kendine gel kedi!" diye bağrılır. biraz psikopatça olmakla beraber şımarık bir kediye uygulanması halinde suratının aldığı hal görmeye değerdir.

d. kedi rock band: kedi kucağa oturtulur. isteğe göre gitar veya bateri çalıyor taklidi yapılır. bir yandan da illa ki smoke on the water melodisi söylenir. kedi melodik haraketlerle gerekli enstrümanı çalar.

zaten yavru kedi olmak çok büyük bir trajedi. oturup çok ciddi şeyler düşünüyorsun (kedilerim dalmış düşünürken bazen bakıyorum ve ne kadar derin düşündüklerini görüyorum) ve biri gelip garip sesler çıkararak seni seviyor. büyüdüğünde de senden daha büyük yaratıklar sürekli yerini değiştiriyor, kendi evinde bazı odalara girmeni engelliyor. kedi olmak cidden zor iş. köpek olmak öyle mi? içinde hiç geçmeyen sonsuz bir heyecan var. sürekli zıplamak istiyorsun. malsın yani. kolay iş. kedilerin omuzlarında dünyanın yükü var.

neyse. kediler arasında gizli bir örgütlenme var ve yukarıda saydığım eylemler gibi daha niceleri yüzünden benim adım 1. numaralı toplum düşmanına çıkmış durumda. bu yüzden yeni tanıştıklarım bile beni sevmiyor. çözdüm.

bana maruz kalan son kediler. solda anne evi siyamları darma ve minu, sağda sokaktan gelip bizi kovan beşiktaş tribüncüsü rusty.

6 yıl süren 6 sezonu 6 haftada.

2010-04-09T08:56:00.000-07:00

3 günlük acılı sürecin sonunda lost'un birinci sezonunu bitirmek üzereyim.

herkesin 5 yıldır bildiği şeyleri yeni öğrenmek çok kötü. o kadar geriden geliyorum ki unutulmuş karakterler var. bir de en berbatı yıllardır lost'tan her insan evladı kadar etkilenmiş olmam, yani ufak ama kopuk kopuk bilgiler, 4. sezonun ortasında alakasız bir bölüm izlemiş olmak, ölenleri önceden bilmek vs.

sırf çok bomba bir son açıklarlar da, ulan nası izlemedim bütün esprisi kaybolmadan diye pişman olurum diye, insanların 6 yıla yaya yaya izledikleri 6 koca sezonu 6 haftada bitirmeye çalışıyorum. (666. uuu.) ama olsun. j.j. abrahams'a buradan sesleniyorum: allah belanı versin bu ne lan. daha başındayım allak bullak oldum. yeni karakterler falan girecek bak ben değişiklikten hiç hoşlanmam haberin olsun!

uuu demişken post'umu nadide bir alıntıyla kapatmak isterim.

yer: liverpool taraftar sitesi.

haber: arda' nın liverpool 'a transferi ile ilgili.
türk bir sporseverin yorumu: arda, premier ligde fırtına gibi eser, basit bir çalıma bile uuuuu çeken siz ingiliz seyircisi,uuuu çekmekten maymun olursunuz.

budur.

popüler şarkı ve kişisel gündemi bir postta harmanladım.

2010-03-15T18:26:00.000-07:00

her zamanki gibi çok zekiyim.

i left my head and my heart on the field and in the pitspot.

s6e14.

2010-03-10T04:12:00.000-08:00

beni bir wilson anladı o da yanlış anladı.

hani bir ergen atasözüdür ya kalabalıklar içinde yalnız, ha işte ondan.

sims'de hemen bookworm'u seçiyorum traits'te aferin bana.

2010-02-27T02:30:00.000-08:00

filmlerin kitapçı ve kütüphane sahneleriyle ilgili bir takıntım var.
zaten ne zaman kendimi kötü hissetsem, başım sıkışsa kendimi mutlaka bir kitapçıya atarım.
çok entel, kitap okuyan biri olduğumdan değil. sadece kitaplarda beni sakinleştiren bir şey var. bu yüzden ilk buluşmalarımın çoğu taksim'deki kitapçılarda gerçekleşmiştir. ve okulda yalnız kalınca hep kütüphaneye sığınırım. eskiden de öyle yapardım. ve hayatta en nefret ettiğim ikinci insan türü kitap okumayan ve bununla gurur duyan insandır (ilki hayvanları sevmeyen) çünkü gerçekten hayvanlar ve kitaplar olmadan insan hayattan yeterince keyif alamaz ki.
diyorum işte, kitap kedi (yerine göre belki köpek) kanepe kahve.

ben yazsam bu kadar güzel olmazdı ama altına imzamı atarım

2010-02-27T02:01:00.000-08:00

grey's anatomy sıkıcı, klişe ve bayık bir pembe dizi olabilir

ama sevmek için sebeplerim var.
meredith'in kenarda babalar gibi duran harika sözüne bir de bunlar eklendi.

aslında kassam burada grey's captionlarından yer kalmaz ama şimdilik bunlarla yetiniyorum.

millet kendini blair'a serena'ya benzetedursun

2010-02-24T02:33:00.000-08:00

ben bildiğin george costanza'yım.

yalancılığı, menfaatçiliği, iki yüzlülüğü, her durumda dört ayak üstüne düşmesi, maymun iştahı. her şeyi. ayrıca adam hayalimdeki işi yapıyor. ne yaptığını tam çözemedim asla ama new york yankees'le çalışmak? adam hep new york yankees taraftarıymış. e koy yerine galatasaray'ı tam oldu. yada koyma yine de kabulumdur. evi de tam istediğim gibi.

ama başlıktaki soruna tekrar eğilmek istiyorum. deri ceket altına kot şort giydi diye serena olanlar mı görmedik, evde sabahlıkla dolaşıp blair geçinenler mi, 1 yıldan uzun ilişkisi var diye kendini carrie veya etrafındaki herkesten daha fazla erkekle yatıp kalktı diye kendini samantha sananlar mı, hele hele kadınları aşağılayıcı her tavrına chuck/barney kılıfı uyduran erkeklere ise hiç girmiyorum. ben ise gidip kim oluyorum? george.

bari elaine olsaydım. gerçi ne yazık ki her seinfeld karakteri zihinsel gelişimimde ciddi rol oynamış, yeniden izlerken farkettim. herhalde küçükken izlediğim içindir. elaine ve jerry'den çok fazla şey kapmışım. kramer'dan o kadar değil. itiraf ediyorum onu pek sevmezdim.

ama george'un bazı lafları vardı ki iç sesim resmen. çok, çok yanlış. çok yanlış.

bir zamanlar dimdik duran bir yıldız vardı fakir ama gururlu.

2010-02-23T22:23:00.000-08:00

hayır kaldırmaya niyetimiz yok.

işin kötüsü yıldızın bile boynu büküldü 2010'un ilk aylarında. öyle aman aman iyi de geçmedi şu saate kadar kimse için. demiştim ben no new year miracles diye dinleyen olmamıştı. zavallı ağaç, eve giren herkesi o karşılıyor. aslında biraz benim tembelliğime de özetliyor gibi. neyse iyidir yeşil falan insanı mutlu ediyor susun söylenmeyin.

jean

2010-02-21T18:31:00.000-08:00

seviyorum sevmiyorum

2010-02-06T02:24:00.000-08:00

mesela şeyi farkettim. benim hiç EN yakın arkadaşım yok veya kimsenin EN yakın arkadaşı değilim. bir sürü arkadaşım ve bir kaç yakın arkadaşım var. bazılarının en sevdiği insanlar arasında da olabilirim ama EN sevdiği olmadım hiç. çünkü yakın olduğum herkesin EN kontenjanı doluydu. kimse için bir numara olmadım. kimse de benim için olmadı. insanları hep belli bir çembere alıyorum ve daha yakına gelemiyor kimse. benim de yazımı kimse ilk sıraya koymadı yıllıkta, veya murathan mungan deyişiyle hala telesekreter olsa kimse beni bir numaraya koymazdı, çok insanın ilk beşine girerdim ama bir olmazdım işte. bende yıllıkta ilk sıraya kimi koyacağımı bilemeyip cümleleri en güzel olanı koydum zaten. çünkü acil durumda mesaj atacak, telefona #1 diye kaydedecek, yazısı ilk gelecek, hakkımda herşeyi bilecek, diğer yakın arkadaşlarımdan farklı kimse bulamıyorum asla. bu çok hüzünlü aslında. kocaman bir yakın arkadaş ordusu içinde yalnız olmak. en az sarılmayı ve dokunmayı sevmediğim için en kötü anlarımda yakın arkadaşlarımla dolu bir odada birinin omzu veya kucağında ağlamaktansa kendimi tuvaletlere kitlemem kadar hüzünlü. yada uçak kalkarken korkudan kasılırken biri zorla elimi tutmadıkça koltuk kenarlarına sarılmam kadar. ara sıra keşke abim olsaydı diye üzüldüğüm gibi üzülüyorum artık bu EN yakın arkadaşım olmamasına, yada insanlara dokunmadığım için şefkat gösterememe veya görememe, hani abim olması nasıl imkansızsa onlar da o kadar imkansız ya.

disregard the date blog claims today is.

2010-01-24T09:33:00.000-08:00

blogun en kotu yani benim yazdiklarimi herkesin kendi sesiyle okuyor olmasi.
benim tonlamam, onem verdigim kelimeler kaybolup gidiyor.
yazdiklarim artik benim olmuyor.

monday, january 25, 2010, 21:33
tahran, iran.

2010-01-21T05:28:00.000-08:00

"insanlar,

ya ölürler ya terkederler bizi

yalnızlık,

yalnızca yalnızlık çizer kaderimizi."

murathan mungan

ev sorunsalı veya rusty'nin öngörülen trajik sonu.

2010-01-13T06:36:00.000-08:00

her zeki, mutsuz ve pesimist insanın kendini özdeşleştirdiği gibi, ben de house'um. wilson'larım değişiyor sürekli. beni bir kaç kez wilson konumuna düşüren tek bir kişi oldu bugüne kadar. sonra kimse için wilson olmaya değmezmiş onu farkettim.

asıl wilson'ımı kaybettim ben. çok oldu. her türlü şımarklığıma, kaprisime, çirkefliğime katlanan tek insan, en şımarık/kaprisli/çirkef zamanlarımda yoktu.

şimdi ben ne kadar huysuz, işgüzar, ben merkezli ve vurdumduymazsam, içine kapanık, sorunlu ve geçmiş takıntılı falan da olsa özünde iyi ve tam zıttım bir insan olan, sevdiğim her şeye ya alerjisi olan yada tahammül edemeyen, sevmediğim her şeye tapan ve mümkün olduğunca yüksek sesle çalan wilson'la aynı evde yaşıyorum. ve evet üzgünüm ama house ve wilson türkçede böyle tarif ediliyor aynen.

-bam bam bararalala.

-susmazsan yüzüne yumruk atarım.

-koltuklardan kurtulursan susarım.

-imkanı yok.

-...bam bararala bamaraba.

aynen geçti bu. çok garip.

işte böyle anlarda da, her ne kadar dünyanın en boş hayatını yaşıyormuşum gibi gözükse de, bana bu kadar kısa zamanda (20 yıl kısa bir zaman) bu kadar çok an yaşatan tanrı'ya teşekkürü borç biliyorum.

evet döndük dolaştık yine tanrı.

sahiplenme sorunu veya zooey'nin trajik sonu.

2010-01-13T05:33:00.000-08:00

insan ilişkilerinde en sinir olduğum şey isim verme süreci. birine yaklaşıyorsan hemen isim verilmeli o ilişkiye. arkadaş olmuşsan yakınlık derecesi belirlenmeli. bebek doğar, kedi veya köpek alınır, hemen isim bulunmalıdır. bebeği bilemem ama bir insanın kedi veya köpeğine en yaklaştığı an herhalde ona isim verdiği andır.

herhangi bir şeye sen isim verdiğinde sahipleniyorsun ya. artık senin oluyor.

tabii, daha önceden verilmiş bir ismi varsa, sıfatlar yükleyip onunla tatmin oluyorsun. senin hanene bir kişi daha yazılıyor sanıyorsun. sahip olduklarına.

sims'te bir heves çocuk yaptım. kız oldu, e iyi. allah bir gün istemeyi nasip ederse bende kız tercih ederdim herhalde. zooey koydum adını, severim o ismi. çirkin de bir şey. neyse büyüdü falan okula başladı o yaşlarda. iyice çirkinleşti. güzel giysi falan aldım ama yok, yavrum pek çirkin. ama ne yapalım seviyoruz. artık kendisi haraket edecek yaşa geldi. bebekliği de iyi geçti ha. gece uykumdan mı uyanmadım, evimden yaka paça milleti mi kovmadım onun için. mesleğimde zirvedeyken bırakmak zorunda kaldım zaten, dadıları sevmedi velet, evden çıkamadım büyüyene kadar. neyse işte büyüdü. bu arada benimkine fenalık geldi kariyer isterim diye tutturdu. güzelim spor kariyerini bırakmışsın sport legend'ken. tekrar başlasan top toplayıcı olarak giriyorsun piyasaya. hagi olmuşken dönülür mü hagi yıllarındaki arda'ya. dönülmez. girdim politik kariyere. iyi güzel işte gidip geliyoruz -hoş kürsü parlatıcı olduk o ayrı- arada bir iki sevgilisi var işte gelip giden, woohoo'dan da eksik kalmıyor, işten çıkıp eve gelip kurabiye yiyor uyuyor öyle bir hayat. parti verdik arada bir iki kere onlar da fena değildi, kızımız sim'ce de party animal ama bildiğin woo girl. gelen gidene woo!layıp duruyor. bir sürü yakın arkadaş her gece biri kalıyor falan. evim de güzel. gerçek dünyada baba parası olarak somutlaşabilecek para hilesinden kazandığım para da cepte. herşey iyiyken birden farkettim ki ben çocuğu tamamen unutmuşum. bildiğin günlerce o takılmış -ki onu da ben oynattığım için gayet benimkinin yanında aslında- o arada aç mı kaldı ne yedi ne içti, ne ara banyo yaptı hiç bilmiyorum. sim'imin aklına da gelmedi işin kötüsü. istedikleri şeyleri söylüyorlar ya. bizim öküz unuttu gitti kızı. o da işte ortalama simler gibi gidip geldi herhalde yavrucak. aynı evde sim'i görmemişim yani nasıl bir ignore etmekse. (kalbim seni ignore ettiiii.) odasını zaten mutfağın yanına yapmıştım, çıkmayınca ordan hiç gözükmez. facia. hain anne. vicdansız.

derken ben kendime kıza kıza bunları konuşturdum işte family hug, ask about day falan. anne-kız sanat galerisi gezmeye gittiler benimki kızı orada bırakıp eve geldi. zavallım bisikletiyle dönmek zorunda kaldı. ne o, çok uykusu gelmiş bekleyemedi kızı iki dakika. baktım her işi kendisi yapıyor yazık, zaten bir sürü arkadaş edinmiş herhalde biskletiyle gezerken mi tanıştı n'aptıysa.

ay amerikan filmlerindeki annelerden işte. çocuk bütün gün ne yapar bilmez ya. sonra da çocuğum katil/uyuşturucu bağımlısı/fahişe oldu der. sor bi çocuk bunları olurken kendisi ne yapmış? kariyer, sevgili falan.

çocuk yapmak, dünyaya kendinden bir parça bırakmak, yarattığın bir şeye hükmetmek, ona isim vermek: bunlar güzel fikirler. ama o yarattığın şey senden sorulmuyor bir süre sonra. karakterini sen belirleyemiyorsun. kararlarını kendi veriyor. eee ama sabahın köründe uykundan kalktın sen? karnın açken peşinde koşturdun? saatlerce konuşmayı, yürümeyi öğrettin? hayııır. o artık bir birey. değilse, sana bağlıysa, o da başka bir manyaklık çünkü.

ama öyle işte. tanrısın bir yerde. yaratmışsın, ama kendi aklı var, senden kopup gidiyor. sende sırf onu içinden çıktı diye (ıyy) kayıtsız şartsız seviyorsun.

oooooldu.

çocuğunu markette unutan anne var ya, o benim. bir de üstlerinde hep siyah askılı olur, saçlar boya sarı, sigara içip sakız çiğner falan. sakız sevmem ama profile uymak için ne gerekiyorsa yaparım. klişeler candır ciğerdir.

bu arada zooey'nin başına gelenler. oyundaki annesinden daha da sorumsuz olan gerçek hayattaki annesi, yani ben, zooey'e hamile kalmadan çok önce oyunu kaydettiğini unutarak oyunu çat diye kapadı. gitti yani çirkin zooey. bu sefer benim suçum ama. ikinci çocuk öldürdüğüm artık ya insaf.

neyse sim'im hala sport legend, hiç bir şey olmamış gibi devam ediyor işte. adam tutturup dövdürücem sanırım. sinir oluyorum resmen quit-don't save-veee istediği yerden devam ediyor.
ne güzel lan. bizde yok öyle bir lüks!
.

birayı mozaikledim. hehe.

house'sam eğer, ben yalnız kaldım işte

2010-01-02T23:07:00.000-08:00

herkes yeni yıl yazıları yazıyor. eski yıl şöyleymiş, yeni yıl böyle olacakmış. aynılarını geçen sene de söyledik. beklentiler hep çok yüksekti. ama ne kadar çok şey umarsan, hayalkırıklığın o kadar büyük olur. herkesin 2009'dan bu kadar tiksinmesinin sebebi 2009'dan çok şey beklemeleriydi bence. 31 aralığı 1 ocağa bağlayan gecede sen değiştin mi ki hayatın değişsin? hayır işte.

çok sevdiği insanları kaybedenler ölümden korkmuyor. çünkü onların daha iyi bir yere gittiğine inanmak zorundayız. ölüm zaten dünyanın en bencillikten uzak şeyi. ya daha iyi bir yerdesin -cennette, cehennem de buradan iyidir- yada artık yoksun. ama olan geride kalanlara oluyor. ölen birini özlemek bencillik işte. o artık yok, ve onsuzluk seni korkutuyor. bir daha onu göremeyecek olmak. sana daha önce verdiklerini verememesi. ve sonra delirmemek için, daha iyi bir yerde olduklarına inanıyoruz.

daha iyi bir yer'e yeterince inanırsan, ölmekten korkmuyorsun.

ben en çok delirmekten korkuyorum. yaşlanmış halimi düşündüğümde yalnız ve deli bir kadın görüyorum. her evlenmek ve çocuk sahibi olmak istemeyen kadın gibi. ve sırf yalnız kalmamak için çocuk yapmaktan da korkuyorum.

belki de ölürken yanımıza bir eşya almamıza izin veriyorlardır. tek bir eşya. belki bu yüzden ertesi gün odasında bir hafta önce masanın üstünde bıraktığım kolyemi bulamamışımdır. o kolyeyi hala bulamadı kimse. ben fotoğraflarımı alırdım yanıma. ama o kadar az fotoğrafım var ki. her andan daha çok yaşayacağımı düşünüyorum -ne kadar egoist!- oysa o son olabilir. hatta sondu, ne kadar uğraşırsan uğraş aynı anı yaratamıyorsun.

bir daha asla eskiye dönemiyorsun işte. çekmediğin, unuttuğun, önemsemediğin binlerce fotoğrafla kalıyorsun.

öyle bakakalırsın işte

düşününce cidden noel baba iskandinav oğlum.

2009-12-29T20:31:00.000-08:00

2009 benim için gayet iyi geçti. anlamıyorum insanlarda ne bu şiddet bu celal. başarısızlıklarımın ve mutsuzlarımın sorumluluğunu aylar veya yıllarda aramamayı öğrendim. 2009 gayet kendi halinde, aklı başında bir yıldı işte. bir kere öyle bir yılbaşından sonra, fazla bile iyiydi. özüme döndüm, hata yapmamayı öğrendim, hayatımın çok saçma bir dönemini geride bırakıp insanların sorunlarına tepeden bakacak kadar "olgunlaştım", eve çıktım, ayrıca galatasaray'a aşık oldum. fazla bile iyi. elinden geleni yaptı. bu yılbaşı heyecan kovalamayacağım. yılbaşı ağacım, sevdiğim iki-üç insan, kedi kontenjanında rusty, tamam yeter. bir de house izledim mi tamamdır. ama tam geri sayımda gol atan kewell videosu izlemeyi planlıyorum.

2010'dan çok şüpheliyim. şimdiden sevmiyorum. hiç bir şey belli değil. belirsizliği sevmem. kontrol edemediğim şeyleri de sevmiyorum. 2009'da gayet iyi idare ettiğim şeyler kontrolden çıkabilir. ayrıca noel baba'dan da hiç bir şey istemiyorum. şaka şaka istiyorum. "stoklarda tükenen" bizi sevenleri üzmeyelim baba atkısı ve parçalı forma. ama onları kendimde alırım. noel baba dediğin şuursuz. ya bedeni yanlış alır yada rengi. uğraşamam. laf anlamaz ki. dur ben bunu istemiyorum, diyene kadar basar gider. adamın tek derdi kurabiye ve süt. noel baba kültürüyle bu kadar içli dışlı olmam da cabası. ben amerikan doğmalıymışım -iwantyou!-

bu arada belirtmeden geçemicem, melis'in kutupta yaşadığı için "ö" kullanarak iskandinav havası veren Nöel Baba espisi tabir-i caizse adeta precious. tekrar tekrar gülüyorum.

uf bir de şey çok garip. amerikan dedim de aklıma geldi. amerikan kültürüyle ve gündemiyle ilgili çok fazla şey biliyorum. bazen yaptığım göndermeleri ben bile çok kapitalist buluyorum. ki bir de sevmem, onaylamam vs. hani ne kadar genel kültürlüyüm desem değil, avrupa kıta olarak adını değiştirse hürriyet yazana kadar haberim olmaz. ama amerika dedin mi her boktan haberim var. emin değilim iyi mi kötü mü.

ben brooklyn'e yerleşicem görüceksiniz. john ve jennifer adında sapına kadar amerikalı iki çocuk yapıp oturucam. kocamın adı desen james smith. ingiliz asıllı amerikali. ivet. hihi.

işte çocuklarım. açıkcası google'a amerikalı çocuk yazıp ilk çıkanları koydum. ismini büyük dedesinden alan

talihsiz çocuk john, annesi gibi esmer. jennifer ise maşallah nöel babadan peydahlanmışcasına bembeyaz ve şımarık görüyorsunuz.

ha bi sor, evlilik, çocuk bunlar istediğin şeyler mi. hayır. ama ne biliyim şimdi brooklyn falan deyince single bir hayat düşleyemedim. ha desen ki, manhattan, las vegas, los angeles, üzgünüm john ve jennifer daha doğmadan öldünüz. yazık güzel de çocuklardınız. ama anneniz henüz buna hazır değil. new york lan! brooklyn gibi çürük değil.

bir gün düşüncelerimi derli toplu yazmayı ve konudan konuya atlamamayı öğrenicem.

genious

2009-12-29T11:30:00.000-08:00

2009'un son günlerinde olmayan bir kelime keşvettim. ben daha n'apıyım.
hemde bir adamın soyadı sanıyordum. bence hala soyadı o olmalı ya neyse. kelimem çok da güzel onun kaybı yani.

boşuna demiyoruz special k diye

2009-12-22T20:58:00.000-08:00

mutluluk 4 tane k harfiyle yazılır.

5. k aslında 6. k'ya eşit, yani kalbime.

o sonuncu çok geride kaldı

2009-12-20T22:00:00.000-08:00

beni en iyi anlatan yine gidip fred'in sesiyle

2009-12-14T23:34:00.000-08:00

but my dreams they aren't as empty
as my conscience seems to be.
i have hours, only lonely
my love is vengeance

that's never free.

yanlış:

2009-12-13T19:33:00.000-08:00

"love is not a victory match."

üzgünüm leonard ama yanlış. yada benim bakış açım yanlış. ama ortada bir yanlış olduğu kesin. bu aralar haddinden fazla insan beni çok mantıklı olmakla suçluyor. demek ki hayatımın o "deli" dönemi gerçekten de eskiden kalmış. aslında düşününce, bazı gün ve geceler verdiğim kararları şimdi esefle kınıyorum. şimdi olsa yapmazdım, ama onları yapmasam şimdiki ben olur muydum? çok zaman-mekan kırılması işler bunlar. hem konumuzda bu değil. her şeye stratejik yaklaşıyorum ben. karşı tarafın neresi zayıf, ona göre saldırıyorum, kendi güçlü tarafıma oynamaktansa. öylesi daha kolay, eforu harcamak zorunda olan ben değilim. ve bu yüzden de herkesin önce zayıf noktasını keşvediyorum. durup dururken futbola neden sardın, sorusunun cevabı da bu aslında. zaten hiç bir zaman futbolla tamamen alakasız bir insan olmamıştım. ama taktik ve stratejisini yeni keşfettim. bu resmen savaş sanatı. zaten futbol maçlarında da en sevdiğim an maçın bitiminde yedek klübesinden teknik direktör ve yedek futbolcuların ayağa fırlayıp sahaya koştuğu andır. büyük galibiyetlerde veya ağır yenilgilerde koşarlar sadece. ilişkideki her iniş çıkışı ben sahaya fırlayarak yaşıyorum. her insan ilişkisini strateji yumağı savaş yada maça çeviriyorum. ve tabii, yeniyorum yada yeniliyorum.
ama dediğim gibi, bu sadece savaş sanatı.

the tonight show with.. jerry seinfeld.

2009-11-28T02:35:00.000-08:00

dünyada benim mizah anlayışıma en yakın insanlar jerry seinfeld ve conan o'brien. bu ikisiyle ilişkimizde bir sorun yok. her gün benimleler. hatta genelde gecelerim conan-the simpsons-seinfeld şeklinde sonlanıyor. dreamy.

bir diğeri de, ∏ national geograpic yazarları. "raptorex'in t-rex'i bile güldürecek kadar küçük kolları vardı. burunlarını bile karıştıramazlardı. ama o kollar savaşmak için değil, sevmek için yapışmışlardı. üzgün eşlerini severlerdi. ve bu dinazor o kadar çirkindi ki, onu sadece annesi severdi." yeni evimde ∏ national geograpic yok.

GSTV'de yok. öfkeliyken ve beyninde duyduğun tek şey kendi sesinden uzak bir vızırtıysa bazen, elano'yu dinlemen gerekir. bir süre sonra elano bengisu olur çünkü nefes almadan saçma sapan bahaneler saymaktadır ve suçlu-hep-başkasıdır, bengisu ise elano olur çünkü portekizce anlamaktadır ve saçı çok çirkindir. GSTV seni sakinleştirir, hatta gülmeye başlarsın ve beynindeki vızırtı susar. o zaman üst kata çıkan merdivenler az önceki gibi kilometreler değil, saniyeler sürecek gibi gelir.

televizyon ekranında hareket eden herşeye pati atan ve battaniye püsküllerini yiyen iki kedi. televizyonda cinayet programlarına kitlenen ve battaniyesinin püskülleri yenmiş diye kedilerle tartışan bir anne. bunlar da yok.

bunlar evde mahrum kaldığım şeylerden bir kaçı.

, nutella,[scrubs], çabuk çorba, facebook, , bunlardan bol bol, her saat var.

bir de hiç düşünmezdin ki bir gün seni life-changing bir sinir krizinden bir futbol takımı, derin nefesler alarak o takımın tribününde tezahürat yaptığını düşünmek kurtarsın. senin terapin o renkler olsun.

bakkallara her ay en az 5 yeni çikolata ve bisküvi çeşidi gelir ya. buradaki bakkal aralarından hindistan cevizli olanı çekip "sen bunu seversin" derdi. bilirdi yani. hindistan cevizi sevdiğimi annem bilmez. sevilecek şey değil çünkü. haydi bugün hindistan cevizi alalım, diyemezsin. sevdiğini kolay kolay gösteremezsin. ama bakkal bilirdi.

aylardır gelmesen de bazen hiç bir şey değişmiyor, yada herşey o kadar değişiyor ki algılayamıyorsun bir anda, senden hiç iz kalmamış oluyor.

yenisini çok severken eskisini çok özleyebilirsin. sahip olduğun, olabileceğin her şey için geçerli bu.

2009-11-24T04:24:00.000-08:00

artık yazdığım uzun yazıları sadece kaydedip çıkmaktan bıktım.

taslaklarda aylarca duruyorlar, sonra da geçerliliklerini yitirdikleri için sinirlenip siliyorum.

keşke bende her şeyi kişiselleştirip, sorunlarını ulu orta anlatan biri -bazı insanlar acılar paylaştıkça azalır der, bence ne kadar çok insan bilirse o kadar resmiyet kazanır ve insanın üstüne yapışırlar- olsaydım, o zaman bende sayfalarca şey yazabilirdim.

en garibi de en yakınım dediğim insanların beni umursamaz sanması. dışardan gerçekten duyarsız gözüktüğüme inanmak çok zor içerden bakınca. fazla düşünmekten geceleri uykusuz kalan biriyim oysa. sadece kendi sorunlarım yüzünden de değil - hoş, başkalarının sorunları için nasıl bir şey yapamazsam, kendi sorunlarım karşısında da aynı pasif tavrı sergiliyorum.

gerçekler insanın başını ağrıtmaktan başka işe yaramıyor ki. bir kez bile dürüstlükten karlı çıktığım görülmemiştir. zaten öyle bir dolmuşum ki artık, insan taşınca hiç bir şey olmuyormuş onu gördüm. çılgın sinir krizleri, intihar teşebbüsleri yok. hatta müthiş bir şekilde kurşun geçirmez oluyorsun. bunu daha önce farketmiştim, başkalarının sorunlarına balık ölüsü gözlerle baktığım için insanlar beni duygusuz sanıyor. oysa çoktan hepsini, yada beterini yaşadığım için kafa sallamalarım.

futbol sevmeyen bir babanın kızıyım. çok farklı, snob bir açıdan bakıyor olaya. kendince haklı. yıllarca bende katıldım hatta. düşe kalka, dizlerimde yaralar ve total 90'larımla futbol oynadığım çocukluk yıllarımdan beri insanın 90 dakikalığına en büyük mutluluğundan en önemli sorununa her şeyi unutmasının nasıl bir his olduğunu tamamen unutmuşum. bir sene uzayan okul da, ödenmemiş faturalar da, kedi ve annesiz ev de stadın kapısında kalıyor. yenilgi veya galibiyetle çıkıyorsun oradan, o zaman bile hemen yakana yapışamıyorlar. o çocukluk yıllarıma tanıklık eden kimse kalmadı artık. ki o dönem suratımın ortasına yediğim muhteşem bir pasla şiddetli bir son bulmuştu. kaldığım yerden başladım sanki. durup durup "ah burada olsan" dedirten ne kadar çok an var ama, ben en çok buna şaşırıyorum bunca yıldan sonra hala.

bana her sevdadan geriye kalan sadece futbol olmuştur ama hep, bak bu doğru. ilki olması gerekenden çok önce, kan revan sona erdi -yüzüme yediğim golden bahsediyor olabilirim, olmayadabilirim, okuyanın neyi ne kadar bildiğine bağlı- ikincisi hayatımı değiştirdi.

ve hep arka planda futbol

2009-11-20T18:06:00.000-08:00

facebook zaten artık biraz fazla cüratkarlaşmıştı, sana kiminle konuşacağına dair emir vermeler falan. ama insan giripte annesini yanda görünce biraz daha fazla bozuluyor. hani artık bu kadar da özel hayata burun sokulmaz ki. reconnect diyor bir de, oof hani evine dön falan. suggestion diye sempatikleştirmeye çalışıyor ama bu resmen çok ukala ve gıcık bir arkadaşın kaşlarını hafif kaldırarak tavsiye adı altında emir vermesi.

otobiyografik

2009-11-17T13:07:00.000-08:00

addison çok efsaneydi güzeldi, başarılıydı, derek'in hayatının aşkıydı, kaç yıldır beraberlerdi de n'oldu?

alanlarında kendi çapında iyi olsa da asla onunla yarışamayacak, daha genç, çok dengesiz, sorunlu çocukluğuyla ruh hastası olmuş, sevdiği adamın başka bir kadınla kendini karşılaştırmasına göz yuman, başkasıyla beraber olduğunda izlemek zorunda kalan, bu açıdan düşününce gurursuz ve ezik, derek'in sevdiği müziği bile sevmeyen ve bunu söylemekten çekinmeyen, CEYLAN GÖZLÜ meredith post-it'le evlendi mi, evlenmedi mi? yazılı karşılaştırınca kesin addison alır gibi gözükse de meredith tercih edildi mi, edilmedi mi?

YANI KAZANDI SAYILIR.

meredith kazandı.

17 kasım 2009, 21.35: bu resmi gören nazlı "bak bu bengi, bu da onun şeyi." dedi. "ne? kim bu?" deyince kendinden emin tekrarladı, "sensin bu, bu sana sarılan da senin şeyin." yazık daha sevgili kavramı yok tabii. yani bakın bu resimdeki ben ve benim şeyim.

HİHİHİH. BENDE ONU DIYORUM.

benim ruhum şişman. 21 gram değil. rahat 170 kilo.

2009-11-14T02:57:00.000-08:00

self development sonucu karakterlerini geliştiren, daha iyi hale getiren karakterlerin hayatları boyunca hayalini kurdukları şeylerden vazgeçmelerinden nefret ediyorum.

confessions of a shopaholic'te rebecca artık o kadar bilinçli biri oluyor ki alette dergisinde hep hayalini kurduğu işi, kadınları alışverişe yönlendiren, para eksenli ve kapitalizm kölesi bir dergi olduğunu farkedince reddediyor. lightning mcqueen hayatta ödüllerden veya zengin sponsorlardan daha önemli şeyler olduğunu, bunun da dostluk ve iyilik olduğunu anlayınca rüyalarına giren piston cup'tan bir anda vazgeçiyor. son olarak, susan, nam-ı diğer ginormica/dev katana dostlarını kurtarabilmek için normal insan boyutuna dönmüşken, tekrar devleşmeyi ve sonsuza kadar normal hayattan kopmayı göze alıyor.

OF SAÇMALIK. benim karakterim mi çok geri bilmiyorum ama yani. güzelim ~~vogue~~ alette'te işe girmedin de ne oldu bex? sevgilinle ekonomi dergisi çıkarıyorsun hıhı evet müthiş. herkes çok bilinçli, kredi kartlarına artık esir değilsin falan. of. alette'de çalışırken de olmayabilirdin! GÜZELIM DERGI. piston cup konusunu açmıyorum. chick aldı ya! resmen aldı! nasıl da haketmiştin. evet king son yarışını sayende bitirdi, evet duygusal anlar, ama doc'a katılmıyorum. o fedakarlık unutulur, yıllar sonra 3-5 duygusal hatırlar sadece. AMA KUPA SONSUZA KADAR SENINLE OLURDU! en vefalı araba olduğunu anılarında yaşatmak yerine, en hızlı olduğunu her gün görebilirdin! iyilik hanesi diye bir şey yok ama kupalar altalta yazılıyor! ve sen şimdiden geridesin! susan'dan bahsetmiyorum bile. 20 metre yaşamaya devam etmem için bana arkadaştan ÇOK DAHA fazlasını teklif etmeleri gerekir.

ve işte bu yüzden, kişisel gelişim kitabı yazarı olmak, modellik, öğretmenlik ve itfayeci olmanın hemen ardından, hırslı, şişman, kötü ve bencil karakterim yüzünden asla yapamayacağım işler listesine giriyor.

iyi insanlara katlanamıyorum. dünya kötüyken iyi kalmaları ancak salak oldukları anlamına gelir.

:ı

2009-11-11T20:23:00.000-08:00

aslında ne kadar offensive, politically incorrect ve insensitive bir insan olduğumu beni tanımayanlar anlıyor mudur acaba?

bazı kelimelerin ve cümlelerin ingilizcesi daha güzel.

yani. yapıcak bir şey yok.

hayallerim bile küçük

2009-11-11T01:46:00.000-08:00

benim için de böyle şeyler yapılsın istiyorum. yapılmasa bile, yapılması HALINDE ben olduğumu belli edecek bir bana ait bir şey olsun. YADA ben böyle şeyler yapabileyim, yani yaratıcılık bakımından.
of tamam. EN AZINDAN bunları alayım yeter. üfff.

anlayana

2009-11-06T01:01:00.000-08:00

these days;

wilson: if you need to talk, if you need more help...
house: i'm just tired.
wilson: i'm right here.
house: great. can you be right here... somewhere else?

ona bakarsan benim yaptığım herşey gereksiz.

2009-11-02T23:55:00.000-08:00

ilk aklıma gelenden başlıyım: çok şanslıysam haftada bir karşılaşacağım bir laptopta fm oynarken müthiş hırs yapmam gereksizdi, o eforu kendi bilgisayarımda kendi oyunuma harcasam aslanlar gibi şampiyonlar ligindeydik şimdiye kadar. bazı günler beş öğün yemek yiyorum, ikinci öğünden sonrası artık aç olmadığım göz önüne alınırsa gereksiz kaçıyor. bir paket çikolata yedikten sonra artık canım istemese bile kalkıp ikinci paketi yediğim oluyor, bu da oldukça gereksiz. daha işe yarar şeyler yapmak dururken yüz kere izlediğim simpsons bölümlerini yüzbirinci kez izlemem de gereksiz. bazı geceler canım istemese de zorla içip sarhoş olmam da maddi manevi her açıdan gereksiz. yapmam gereken bir sürü işi halletmek varken 3 buçuk saatimi internette HIÇ BIR ŞEY yaparak geçirmem de gereksiz. kendi fotoğraf makinem yerine başkalarının benimkinden daha kötü çeken makinelerini yanıma alıp durmam en gereksizi. aklıma her geleni olur olmaz söylemem, dediğim ve yaptığım şeylerin sonuçlarını hiç düşünmemem, dilimin kemiği olmaması gereksiz değil de ne? hiç birine yazmadığımı bile bile aynı defterden beş tane almam da mali olarak göçüp durduğuma bakarsak meğer gereksizmiş. aldığım giysilerin yarısı gereksiz yere alınıyor, neredeyse hiç giymediğim şeylerden bir dolap dizdim. en önemlisi de eve çıkmam gereksizdi.

bırak gereksiz başka şeyler de oluversin. en kötüsü gereksiz kayıplar veririm.

çünkü düşününce insanın kendisi dışında sahip olduğu her şey gelipgeçici, bugünvaryarınyok, yarattığı hasara asla değmiyor; yani -neydi o sözcük? unuttum da- gereksiz.

işçisin sen işçi kal.

2009-10-29T18:06:00.000-07:00

beni tanıyan bilir, zerre işçi ruhlu bir insan değilimdir. snobluğumdan değil, tembelliğimden asla çok çalışmaya gelemem. yarım saat temizlik sonucu benim kadar yorulan yoktur. azıcık yürüsem hemen ayaklarım ağrır. az çok bir şeyler taşımak zorundaysam belim çıkar. hiç yorgunluğa gelemem, hemen söylenmeye başlarım. benim kadar bütün çocukluğu bin bir türlü sporla uğraşıp fiziksel olarak dayanıksız çıkan biri daha yoktur. tabii allaha şükür bu şımarıklık çalışmak zorunda kalmamaktan da geliyor (allahım sana çok şükür tamam mı.)
hayatımın en kendim olmadığım o malum üç günü hatırladım bugün yine. -evet itiraf ediyorum tamirci çırağı dinleyince hatırladım- ve herşeyden çok neye sinirlendiğimi de.

koşulları anlatmaya gerek yok, ama yine de anlatıcam. sıcak, güneş altında ve ayakta 15. saatim, normal insanlar için bile çok yorulmuşum (ki malum, insan-köpek yaşı endeksi gibi, benimde normal insan-bengisu yorgunluğu endeksim var. normal insanlar x bir işi yaparken ne kadar yoruluyorsa onu 7'yle çarp=bengisu'nun x işi yaparken yorgunluğu.) yani canım çıkmış. kan ter içindeyim, sinirliyim, açım, artık cola içmek istemiyorum, yerim dar dönecek yer yok, bir sürü saçma sapan insanla muhattap olmuşum, o allahın belası bilekliği çekmekten parmak uçlarım parçalanmış, arkadaşlarım içerde çılgınca eğleniyor bende gitmek istiyorum, bir de sadece bir saat uyuyabilmişim aşırı uykusuzum, bir de bunlara katlanmamın hiç bir sebebi yok AY ŞIMDI BILE FENALIK BASTI.

neyse kötüyüm yani.

kadının teki geldi. güvenlikten yeni geçmiş eli kolu dolu. bilet? falan deyince ay nerede ki falan diye söylenerek elindeki telefonu önüme koydu, cüzdan ağzında çantasında bilet arıyor.
bileti buldu önüme koydu, cüzdanı çantasına koymak için yöneldi..
-hatırlıyor muyuz? telefon benim önümde, yanında da bilet.-
bende bilete uzandım, yani telefona aynı zamanda. -çünkü yanyanalar.-
kadın bunu görünce çok ani bir haraketle telefonunu kaptı ve bana kaş çatarak çantasına koydu. sonra da çantayı arkasına, benden uzağa takıp bilet-bileklik seronomisini beklemeye başladı. -bilerek veya gayri ihtiyarı farketmez.-

ÇALICAM YA TELEFONUNU. İŞÇİYİM FAKİRİM YA. ONUN TELEFONUNU ÇALICAM.
bir soralım telefonu ne? tuşları elmas, dışı altın falan mı?
hayır blackberry bold.
yani?
var bende o seni salak kadın. seninkine mi kaldık!
KI YANI olay bu değil. bende olmasa kaç yazar?

kızdım ve bozuldum tabii. kadının snobluğu, kendini beğenmişliği, sınıf ayrımı kendi boynuna. bilekliğini de çok sıktım -canıma değsin. kansızlıktan düşmüştür inşallah eli-

sonra düşündüm: ee bende yapıyorum? yani ne biliyim migrosta falan yapıyorumdur. canından bezmiş kasiyer telefonuma öyle el atsa kapmaz mıyım? kapmış mıyımdır hiç?

yapmayalım böyle şeyler. ben artık yapmıyorum.
çalışan insan demek fakir ve sizin malınızda gözü olan insan değil.
ben gayet hali vakti yerinde ama pencereye falan tırmanıp eve girenlerden bile daha hırsız insanlar tanıyorum.

sınıf ayrımına hayır. yapmayalım yapanları uyaralım

of çok karamsar ve sıkıcı bir entry oldu. o yüzden güzel resimlerle süsleyeceğim (hihih.) sadece bir tanesi bu enrty'le direkt alakalı bulana bin puan!

büyümek ve diğer küçük kötü duygular.

2009-10-26T23:32:00.000-07:00

büyüdüğünü anladığın zaman: eskiden şimdi bütün bir ayın faturalarını karşılayacak parayı tek bir gecede içkiye ayırırdın, hatta burun kıvırıp "yetmez bu" derdin, sonuna kadar da harcardın. artık "oğlum o parayla ben eve otuz paket makarna, cola ve hatta en pahallısından fesleğen sosu alırım." diyorsun. çarşambadan gün saymaya başlardın "cuma ve cumartesi gelsin artık dışarı çıkalım" diye. şimdi kucağında laptop televizyon karşısında uyuklayarak koca bir haftasonu geçirmekten gocunmuyorsun. artık kapısından girmediğin tuvaletlerde klozetlere sarılmışlığın vardı hatta (bknz: tam olarak bundan bahsediyorum). bu arada bir sor, pahallı fesleğen sos alındı mı? hayır. onun yerine de yumurta, yoğurt falan alınır deyip pahallı buldun. büyük işleri, anne hesapları.

bu kötü bir his.

ve yıllarca senden hoşlandığını bildiğin, ama senin zerre hoşlanmadığın hatta başından savdığın o çirkin çocuklar sevgili bulduğunda da insan biraz bozuluyor.

sonra durup diyorsun ki, ulan benim mr. jones'um var. şaka maka var. haketsen de haketmesen de tanrı sana vermiş. uğraştırsa da değiyor. başka kaç kişinin var ki? kimsenin yok.

benim var.

2009-10-26T15:10:00.000-07:00

of bilmiyorum. artık hiç bir şey yazasım yok.

futbol ve kadınlar.

2009-10-19T22:12:00.000-07:00

iki tip futbol konuşan kız vardır. birincisi, futbol konuşan kızların erkeklerin gözünde karizmatik olduğunu sanan, babasından veya sevgilisinden duyduğu santrafor, penaltı gibi kelimeleri cümle içinde yerli yersiz kullanan, 2-3 yakışıklı futbolcu adı ezberleyip nasıl oynadıklarını geç, hangi ayağı bile kullandığını bilmeden sürekli onlardan bahseden, gerizekalı kız tipidir. çok var kendilerinden, hiç sevmem. öğrenmeye de çalışmaz, sadece tekrarlar yalan yanlış. allahtan çok konuşmaz seslerini kısık tutarlar. arada bir durup dururken klişe laflardan "YÜRÜ BE SABRI" yada "O SAĞ BEKLE HIÇ BIR YERE VARILMAZ" diyip susanı çok görülmüştür.

ikincisi ise, bilen kızdır. bileni ilk gruptan ayırmanın en iyi yolu oyunla ilgili espri yapıp yapamadığına bakmaktır, çünkü bir konu üzerine geyik yapabilmek için gerçekten anlamak gerekir. ofsayt artık her yerde anlatılan ve ortalama iq'ya sahip herkesin kolaylıkla anlayabileceği bir şey olduğundan (yada bana öyle geliyor, ama bana annem yıllar önce dama

taşlarıyla anlattığında hemen anlamıştım) artık bu ayrımı yapmak için yetersizdir bence. ikinci bir yol ise, herhangi bir maç açıp tepkisine bakmaktır. izlerken (veya izliyormuş taklidi yaparken) gözleri kendini ele verir. ben nasıl izliyorum bilmiyorum ama, o gerekli bakışı çok gördüm. kadın gözü sadece o zaman erkek gözüyle bakar dünyaya 90 dakikalığına, onun dışında renkleri bile farklı gördüğünden eminim.

ara bir grup da, erkeklerin gözüne girmek için ite kaka futbol öğrenenlerdir. hani cidden bilir, ansiklopedi gibi ezberlemiştir çünkü, iyi bir öğrenci olmuştur. ama zorla. sevdiğinden değil, birilerinin arkasından "ağğbi kız futbol biliyo lan" dediğini sandığı için. bunu ikinci gruptan sadece ikinci grup mensupları ayırabilir.

bir kadın tipi daha vardır ki, konumuzla alakasız, allah belasını versin onların, shannon dunham tipi kadınlar. futbolun o kadar içinde olup yine de bir bok anlamayan, çünkü kafası basmayanlar.

o çocuğu da kendin gibi dangalak yetiştir, tamam mı? pete ve reis'in elinde büyüme şansı varken bu salağa kaldı allahım, filmdeki en talihsiz karakter o zavallı bebek.

bu filmi bu kadar geç izlemiş olmaktan nefret ediyorum.

ama konumuz bu değildi, yine de herhalde derdimi anlatabildim.

FUTBOL ASLA SADECE FUTBOL DEĞİLDİR

2009-10-17T17:37:00.000-07:00

futbolun artık takımla ilgilenmediğin, maç sırasında sahaya bile bakmadığın kısmı olduğunu öğrendiğimde şok oldum

ama anladığımda aşık oldum.

içimdeki sosyolojiden, psikolojiden birazcık anlayan yanım hala isyan ve pes bayrakları çekiyor kendime ama..

futbol pete'dir. :(

evindeki/yeni evdeki. arada sadece iki harf fark var hıhı evet.

2009-10-15T14:21:00.000-07:00

insanın evindeki son gecesi mi daha zor, yoksa yeni evdeki ilk gecesi mi?

şey gibi bu: mesela sevdiğin insandan ayrılacağını biliyorsundur ertesi gün, ayrılığın tipi de önemli değil ha zorunlu, ha keyfi. onunla geçirdiğin son gece mi daha zor, onsuz geçirdiğin ilk gün mü?

bana farketmedi ikisi de zordu.

salona doğru "annnnneee" diye seslenip cevap gelmeyeceğini bilmek, insanın uyumadan önce gördüğü son görüntünün temelli değişmesi, evdeki tek kedinin salon camından giren davetsiz kedi olması, bunlar hoş değil tabii.

hep derim it's the end of the world as i know it.

ps. bu aralar çok fazla hep derim, ben demiştim vs. diyorum. hep haklı çıkmaktan bıktım bir yandan da.

bıktığım diğer şey ise: eve çıkan bir sürü insan sessiz sedasız halletti bu işi yada 1-2 blog entrysiyle kurtardılar, ben nasıl bir annesinin kuzusuymuşum ki ağlayan videomu koymadığım kaldı.

special k.

2009-10-11T14:47:00.000-07:00

you should have been here with me
and this should have been our scene.

2009-10-07T03:19:00.000-07:00

mutfak masasından nefret ediyorum.

oysa yıllarca beraber yaşadık mutfak masasıyla. eve ilk geldiğimizde almıştık. demek ki tam on bir yıl olmuş. on yıl boyunca kendisine herhangi bir duygu beslemeden, mutfak masası-döke saça yemek yiyen insan ilişkimizi sürdürdük. ama bir süredir içimde, her mutfağa girdiğimde masayı camdan atmama neden olacak gibi duran bir nefret var.

bugün kettle'ın su ısıtmasını beklerken dalmışım. uzun zamandır mutfakta dalmadığımı anladım. ve birden hatırladım. arka arkaya gözümde canlandı. o masa. bilgisayar. marlboro intense. birbirinden yıvışık aşk şarkıları. facebook'ta resimler, msn'de hep aynı kelimeler. altta yanan o iğrenç turuncu ışık. candy ve cars dvd'leri. şimdi bile genzimi yakan o duman. arada gelip beni öpen, ama burnunu sokmayan, mutfaktan çıkmamı sabırla bekleyen annem. onun saygı gösterdiği yasım. kapana kısılmışlık duygusu. o masa üzerinde hayatla tek bağlantım olan bilgisayar, ve o sandalye üzerinde ben.

mutfak masasından gerçekten nefret ediyorum.

"bizim ilişkimiz çok farklı. o çok başka benim için. kimseyle bir tutamam onu. abi anlamıyor musun onun gibisi yok! onu asla unutmayacağım. sonsuza kadar kimse yerini alamaz. biz aşka yeni bir anlam kazandırdık. beni terketti ama o da beni unutmadı biliyorum, unutamaz." VS. VS.

hayır siz de diğer herkesle aynısınız.

insan doğası aynı. aşk, herkeste aynı şekilde oluşan bir kimyasal tepkime. ayrılık aynı duyguları -acı, üzüntü, özgüven yıkımı, intikam isteği- tetikleyen bir olay. ne severken hissettikleriniz şeyler özel, ne ayrılınca çektiğiniz acı.

herkes ve herşey aynı.

yani aynı yollardan geçmiş, sizi teselli etmeye çalışan arkadaşınıza "anlamıyorsun öyle değil. ben asla unutmayacağım. bu çok farklı." demek salakça. o da bir zamanlar birilerine bunları dedi.

sonra sabaha kadar oturduğu mutfaktan çıktı.

baktı ki hayatının salaklığıymış.

bunları, tabii ki işin dramasının gereği, mutfak masasında yazdım. sonra bir adım geri atıp resim çektim. sigaram, amacım, kedim, bilgisayarım, saç rengim değişmiş. bu da birşeydir. sabit kalanlar ise, baki diye nitelendirdiğimiz cinsten. hep kalacak.

free love geldi aklıma. grooveshark'ı açtım. search'te bob yazıyordu. peki.

2009-10-07T02:43:00.000-07:00

ben çok konuşurum ya, aslında hiçbir şey söylemem. bunu farkettim.

benim kadar dedikoducu ve geveze biri, kendi özel hayatıyla ilgili nasıl bu kadar ketum olabilir, aslında bazen ben de anlamıyorum.

ama farkettim ki, kendimle ilgili gerçek şeyleri benden duyanlar, nasıl denir, lafı ağzımdan kerpetenle yada tekilayla alıyor.

benimle ilgili ne kadar az insan ne kadar az şey biliyor. bütüne sahip kimse yok. hep paramparça anlatmışım duygularımı. herkese bir kısmını. gerisini kendime saklamış, sonrakine taşımışım. aslında beni tamamen tanıyan, anlayan kimse yok.

birinin gözünü boyamak istemiyorsam, veya birine olan nefretimi örtbas etmeye çalışmıyorsam ben kimseye kolay kolay sarılmam. çok içimden gelmesi gerek. bunu da farkettim. bunun görüşmediğim süreyle de alakası yok. üç gün önce görüştüğüm insanları beşiktaş'ın ortasında boğarcasına sıktığımı da bilirim, aylarca görüşmeyip çok da özlediğim insanları havaalanında görünce "slm."la geçiştirmemi de. gerçekten sevdiğim, özlediğim insanlara o kadar az sarılıyorum ki. sevmediğim birini görünce ilk tepkim sarılmak oluyor çünkü başka türlü gözlerimi hafifçe kıstığım ve dudaklarımı buruşturduğum o anı saklayamam. buna rağmen, sevdiğim insanlar yanımda uzun uzun birbirine sarıldığında, veya şapur şupur öpüştüğünde kıskanıyorum. e sende yap, desen, içimden gelmiyor ki öyle her an. ama yavaş yavaş öğreniyorum, eskiden de telefonda çok kaba konuşurdum, "ha! ne?" falan diye açardım, sonra yavaş yavaş "alo, efendim canım?"a evrildi.

romantizm anlayışımda farklı benim. çok uğraşılan, çok pahallı, çok ince düşünülmüş, çok oyuncaklı hediyeleri duyunca önce "BENDE ISTIYORUM" diye delirmişliğim vardır -kaç kere.- ama bana yapıldığında.. bilmiyorum. iyi hoş. tamam sağol. aaa aşkım ne güzeal. daha doğrusu, önce bunlar sonra, "khhh. çok mu uğraştın. tehehe. hehe. yani şey öhöm. çok hoş."

sonra neden insanlar bir daha yapmıyor. yapmaz tabii.

ama bence asıl aşk, asıl romantizm, gecenin 3'ünde nedensiz yere "neredesin gel beni al", diye mesaj attığımda gelmesidir. kötüyüm dediğimde, sorgulamadan yanımda olmaya çalışmasıdır. sabahın köründe perde taşımama yardım etmesidir. giysilerini yerleştirmek, giysilerimi kolilememe yardım etmesidir.

gerçek hayatta aşk da budur.

romantik hediyelerinizle size masal dünyanızda mutluluklar dilerim.

küfürlü tezahüratları çok seviyorum

2009-10-04T21:54:00.000-07:00

futbol maçı kameramanları hep güzel kızları çekiyor. benim hiç şansım yok bir kameramanın ilgilisini çekmek için.
numaralı da fönü, küpesi, makyajıyla son derece kadınsı bir şekilde maç izleyen kızlar dururken, saçı başı dağınık, makyajı akmış, ağzı burnu bi yerde, insanlıktan çıkmış bir halde, 50 erkeğin arasında kamyon şöförü gibi küfrederek tezahürat yapan bengisu'yu hangi kameraman n'apsın.

aşk sensin

2009-10-03T13:01:00.000-07:00

ayrılık sonrası aklıma ilk gelen "bize her sevdadan geriye kalan, sadece galatasaray" olacak. o an söylenen şeyler, ayrılık anı, insanın kalbine çöken üzüntü bile değil, bu dönecek beynimde.
binlerce an, yüzlerce şarkı, araya giren ve çıkan onlarca insan, kalp kırıklıkları, kavgalar, iki ülke, üç şehir, onlar daha sonra. önce bana geriye kalanın galatasaray olması.

10 yıl boyunca dünyanın en takım ve futbolla alakasız galatasaraylısı olduktan sonra,

galatasaray'a aşık olduğum anı ve yeri hatırlıyorum: 23 ağustos 2009, ali sami yen.

aslında bu konuda söyleyecek çok şey var ama kelimeler kifayetsiz

anahtarlığımda 12 tane f harfi var. çeşitli şekillerde.

2009-10-01T03:06:00.000-07:00

2 yazı yazdım, ikisini de yayınlayamadım. fernando'nun üzerine girilecek kadar önemli bulmadım birini, öteki de fazla cesur bir yazı gibi geldi.

zaten bu aralar SADECE fernando'dan bahsetmek ISTIYORUM.
ama öte yandan kimi. ben kimi'yi çok seviyorum. fernando ferrari'de diyince ilk aklıma gelen f² oldular iyi mi, ikincisi AMA YA KIMI oldu. ki üçüncü düşünce de oturup mutluluktan ağladığımı düşünürsek bu çok önemli.
sapıkça formula 1'e sardığım ilk dönemde, telefonun arka planında fernando'yu gören babam, "bunun için mi renault'yu tutuyosun hahaha." demişti. "evet ne var" diyince de bir anda ciddileşip "aşık olucaksan git aktör falan bul, formula izliceksen de adam gibi pilot tut" demişti.
kendisi son derece adam gibi bir pilot olan kimi'yi tutar. takımı falan değil, kimi'yi. ben takımı falan değil, fernando'yu.

her zamanki gibi kendimle çelişiyorum ama.
formula 1 izleyicisi olarak tabii ki kimi'yi tutuyorum. mükemmel pilot. bürokrasiden hoşlanmaz. takım işine gelemez. yarıştan önce millete el sallamaktan, sonra imza dağıtmaktan hoşlanmaz. kendinden önceki, sonraki kaygıları yok. kimseye pek saygısı da yok. çok zengin. çok profesyonel. arabası alev aldığında podyuma çıkmayıp arabasını kendisi söndürmüştü. montaya kendi kendine onunla kavga ederken basıp gitmiş, yatına binerken görülmüştü. hep sarhoş. iskandinav güzeli karısına aşık ama striptiz klübünde basılmıştı. herşeye boş boş -yani poker face, ama türkçesi resmen boş boş- bakan gözleri sadece köpeğiyle oynarken parlar. kendisini zerre takmayan köpeğin peşinden onunla oynadığını sanarak koşarken çocuk gibi güler.

adamı amma seviyormuşum. fernando'yla ilgili yaz desen bu kadar yazamam, çünkü mızmız, asık suratlı, çirkin uyuzun teki.
ama fernando'yu çok, çok aşığım. pff.
kaan'ıçoközledim.beyniminsapkın,salakküçükbirbölümükimi'yikaan'labirtutuyorsanıyorsanırım.

montezemolo'ya koşup "duruuun! onları ayırmayın onlar kardeş!" demek istiyorum

ama adam deli mi dünyanın en sorunlu iki pilotunu aynı takıma koysun.

o takımı yak, külleriyle yüzünü yıka daha iyi

ben demek fernando demek. bunu bilmeyen beni tanımıyordur

2009-09-29T01:33:00.000-07:00

çok yaşlanmış fernando. çirkinleşmiş biraz. zaten öyle çok ahım şahım bir adam değildi hiç bir zaman. kilo da vermiş incecik kalmış. ıy.
ben ona aşık olmaya karar verdiğimde ne kadar genç hayat dolu ve hoştu -aa tıpkı benim o zamanki halim. AAA 3 yılda bende yaşlı umutsuz ve şişman bir insana mı dönüştüm yaniiiiğ. -

fernando nereye gitse, orada sorun çıkıyor. mclaren'e gitti, hırsızlık skandalı. ron dennis'in 30 yıllık arkadaşlıkları bitti, takım patronluğu gitti. sonra renault'ta kaza faciası. bu sefer de flavio'nun suçu oldu. adamın hayatı kaydı. pat symonds desen bay-bay kariyer. 5 yıldan sonra nereye dönüyorsun. bütün bu rezaletlerin ortasında hep fernando'nun adı. ama yooook, O her zaman masum kurbandır. hep sorun gelip onu bulmuştur, hep arada kaynamıştır, hep ağlaktır ve hep söylenir, hep ona haksızlık yapılıyordur, hep başkasının suçudur vs.

bengisu'nun karakteristik özelliklerinden altın olmasa da gümüş olanı: bengisu hep haklıdır. ortada bir sorun varsa suç hep başkalarındadır. suçlanacak biri yada birşey bulunduğunda bengisu'nun artık sorunla uğraşması gerekmez.

27 ağustos 2006'da o zamanki blogum olan livejournal'e ilk kez resmini koyup alonso is the new sex. yazmışım
ve 31'inde ise kendimi kaybedip dünyanın en psikopat entry'sini girmişim.

And! In total, 2697 pictures seen only today - 893 from random search and exactly 225 photos=2 pages from fernando-alonso.net, 56 saved to computer, 39 to cell phone - ~~and there is also 125 pages left for tomorrow.~~ (that is also done the next day which is today.)
Arghh! MY EYES AND THIS HEADACHE ARE KILLING ME.
I kinda remember promising myself that I wouldn't let this new Alonso obsession grown on me. But I already memorized useless stuff about him and I know I'll spend the whole friday afternoon talking about him with Melis, she is even crazier than me. But I love ~~him~~ it. Not the name or the face, just the obsession itself. Yeah, he really fucking heaven sent but I change my mind so fast. In early June it was of course y, last month it was d and just two weeks ago o! See, wtf, what I love is just the idea. The feeling. The busy mind. The lu.. Oh what?! I'm just speaking my mind.

hahaha. 3 yıl önceki kendime bayıldım. komikmişim aslında. işim gücüm de yokmuş - işte bu yüzden lisenin en kötü öğrencilerindendim.
grown on me yapmasına izin vermeyeyim falan da demişim, 3 sene olmuş hala.

adam ferrari'ye geçti diye oturdum ağladım
işin kötüsü,
bir de çirkin yaşlandı ki sorma.

o zamanlar hayatım yoktu hadi, şimdi var da n'oluyor?
ama buna da şükür. o zamanki saçma sapan obsesyonlarımdan geriye bir fernando kaldı.
ki formula'yı sevmesem o da gider yani bence gidebilir.. mi?

o zaman gecenin şarkısı seni uzaktan sevmeeeeek aşkların en güzeliiiiii
çünkü yakından çok çirkinsin :(

kim derdi ki salak gerald'la ortak noktamız olsun

2009-09-26T02:05:00.000-07:00

-eve çıkıyoruz işte. -NE süper! -hmm.. -NEREDE? -beşiktaş..- NEEE SÜPER!
meğer ne çok ayrı eve çıkmak isteyen varmış. bir klüp kurmalılar, belki o klüpte yaşarlar sorunları da çözülmüş olur? yada ben çok istemiyorum diye mi anlam veremiyorum?

zaten varolan ama anne?ama kedi?ama konfor?ama sıcak yemek?ama büyük televizyon? gibi soru işaretleri bir yana, elektriği üstüne almak, doğalgazı açtırmak gibi sorumluluklar, adsl'e başvurup telekom'un canı isteyince internete kavuşmak, ikea'ya gidip eşya bulamamak, daha yüz kere daha gidecek olmak; falan;

*
ben ne zaman bir şeye kafayı taksam tanrı her yerde onu karşıma çıkartır. veya yanlış bir şey yapıyorsam. veya bir şey beni huzursuz ediyorsa.

hey! arnold'un kankası gerald var ya, eve çıktı bu gece. ev dediğim arnold'ların işlettiği motelde oda tuttu ailesinden bıktığı için.

ama çamaşırlarını yanlış programda yıkadı, pişen yemekler iğrenç diye aç kaldı, tuvalet sırasında itilip kakıldı, kalabalıkta kafayı yedi, gece gürültüden uyuyamadı, ve eve dönmeye karar verdi. ailesi de meğer onun ders almasını bekliyormuş falan. oturma odasına girdi böyle, -NASIL TEK BAŞIMA YAŞAYABILIRIM KI? BEN DAHA 9 YAŞINDAYIM, dedi.

nasıl tek başıma yaşayabilirim ki? ben daha bengisu'yum.

hem eve çıkıp hemde sızlanan insanlardan bende nefret ederdim. ulan kendi evin oluyo lan! hemde aileye o kadar da uzaklaşmıyorsa tamamen şımarıklıktır mutsuz olmak, evi beğenmemek falan. ayrıca o kadar istemiyorsan çıkma sanki ailenin evi sirk, her ay toplanıp gidiyorlar.

ama n'apalım annem özgürlüğünü ilan etti

küçük mavi bir ok.

2009-09-24T02:02:00.000-07:00

jay leno'yu hiç sevmem. üç metre ilerideki çenesinden, gevrek ses tonundan, grinin altı farklı tonunu barındıran saçından, sandalyesine oturunca kalkamayacak gibi olmasından, üzerinde penguen gibi duran takım elbiselerinden nefret ediyorum. ama doğruya doğru, amerika'nın en çok izlenen ve beğenilen talk show'u adamda. cnbc-e'de nedense bu aralar çok taktı. yeni aldık diye sevindiler mi ne yaptılarsa, hem cnbc-e, hem e2 bıkıp usanmadan jay leno veriyor.

geçen gün twitter'da pee wee herman trending topicti. tabiri caizse wtf olmuştum zaten. az önce izleyecek hiç bir şey bulamamanın verdiği histeriyle çılgınca kanal değiştirirken jay leno ve pee wee herman'i gördüm. TABII KI diye düşündüm, jay leno'ya çıktı ve trending oldu. neden, çünkü bütün amerika izliyor. ıy.

sonra bir anda 99 cent verip alabileceğiniz şeyler diye salak bir bölüm başladı. hem adamın çirkinliğini izliyordum, hemde geyik şeyler gösteriyor, böyle üzerinde çekoslovakya yazan ama taste of italy diye paketlenen şarap tıpası, american pizza markalı amerika'nın en yemediği şey olan kabağı içeren pizza, longlife marka sigara falan. zaten bölümün teması işe yarar olup yanlış paketlendiği için 99 cente satılan saçma sapan şeyler. işin garibi jay'in çoğu ürüne ilk kez görüyormuş gibi bakmasıydı. o da gülüyor falan. ama samimi, hani daha önce gördüğün şeye gülmen başkadır, ilk kez gördüğün şeye kopman ise kendini ele verir. onu taklit edemezsin.

kız çocukları için çiçek baskılı defter, kalem, sticker kombinasyonu içeren kutuya anlamsız şekilde küçük yılan oyuncağı konmasına kamera zoom yaptığında oyuncak yılanın yanında küçük mavi bir ok gördüm.

biri oraya ok çizmiş jay kolay görsün diye. biri bulmuş o kutuyu, oradaki komik olan öğeyi, "buna gülerler" demiş, gitmiş kalem almış ok çizmiş.

bu bilindik bir şey. tabii ki ne jay, ne conan, ne de david letterman salağı -uzar gider bu liste- programları tek başına yapmıyor. devasa yazar kadroları var. çok akıllı, çok komik, çoğu çirkin ama mükemmel insanlardan oluşan yazar kadroları. ve tabii çok iyi kazanıyorlar. ama olay o değil. yaptıkları iş de çok güzel. jay leno'nun yazar kadrosusun. dünyada varılabilecek üç, bilemedin dördüncü en iyi nokta. ama olay o değil diyorum ya. bir yazar, yada asistan "rahat görsün" demiş oraya ok çizmiş. showun adı jay leno ama jay leno bulmamış o espiriyi, o oku çizmemiş, hatta belki önceden oturup oradaki otuz tane eşyayı gözden geçirmemiş bile.

o yazara yazık. çünkü showun adı o yazar show değil. ben bilmiyorum işte o yazarın adını. esprisine güldüm, gönderilen onca şey arasından bulup çıkardığı saçma sapan şeye, ama adını bilmiyorum. bu kadar düşünmeyen herkes onu jay'in esprisi olarak algılayıp geçiyor. o yazara çok üzülüyorum.

farkındalık çok kötüdür. hep derim, çok düşünmeyeceksin, çok düşünmek kötüdür.

neden bu kadar taktım, çünkü benim varabilmeyi hayal bile edemeyeceğim bir nokta jay'in yazarı olmak, en çılgın hayallerimin ötesinde, ve orada bile esprim çenesi kendinden önde giden bir adama mal ediliyor. yok yani aslında varılabilecek en iyi nokta diye bir şey yok.

ben bir şeye çok takıyorsam, çok söylenip çok üzülüyorsam hep kendimi gördüğümden, veya kendimden korkutuğumdan. böyle de bencilim.

talk about weird relationships.

2009-09-23T23:42:00.000-07:00

ben house olduğumda wilson'ım, wilson olduğumda house'um olan bir sevgilim var.

sad but true.

ıy

büyük starların küçük kompleksleri olur. asdgh. alakası yok ama aklıma geldi

2009-09-22T23:03:00.000-07:00

güzel insanlarla çıkan çirkin insanları kıskanmıyorum -ne yapmış ne etmiş elde etmiş işte, hatta takdir bile ederim- ama çirkin insanlarla çıkan güzel insanlara çok acıyorum. ey çirkin insanlarla çıkan güzel insanlar! sevgilinize bi alıcı gözle bakın. bişey yapmış sizi kandırmış. ama yazık yani onun yanında sizin olayınızda bitiyor. çirkin insanın sevgilisi oluyorsunuz. yada sorun etrafınızda kim varsa. abi sevgilim insana benziyor mu ne durumda diye. çirkinse de terkedin yani boşuna mı allah sizi güzel yaratmış. yazık. ama çok mutluyuz, ama çok akıllı, ama çok eğleniyoruz diye kendinizi kandırmayın. onları çirkin olmayan insanlarla da yaparsınız. bi iyi, komik, eğlenceli olan sizin çirkin sevgiliniz sanki. dünyada 6 milyar insan yok sanki. bırakın takıntılı aşk, vazgeçilmezlik, onca yılımı verdim geyiklerini. herkesin yeri dolar kanka. hemde güzeliyle.

bu arada artık çirkin ve aşırı öz güvenli insanların olayını çözdüm. çirkin işte öz güvenden başka ne şansı var. insanların gözünü öyle boyuyor. çok çirkin kızların çok güzel saçları olması gibi. bir şekilde maskelemesi gerek. yazık.

ps. bu "ben çok güzelim" konulu bir post değildir. eh, yani güzel değilim. ama önemli değil, kendime saçma sapan bir ego geliştirecek kadar da çirkin, şişman, aptal vs. değilim allahıma şükür.

2009-09-22T21:21:00.000-07:00

anne-babanın senden önceki hayatı, gençliği, hatta evli olması falan çok garip.

bu resim ve şu anda baktığım sahne arasında tek, ama çok üzücü farkı bulun

2009-09-22T21:10:00.000-07:00

kendi çocukluğum bana, çocukların ne kadar acımasız olabileceğini hatırlatıyor.

sorun şu ki çoğu acımasız çocuk büyüyüp yaptıklarından utanacak kadar iyi insanlara dönüşüyor, ben hala aynıyım

küçükken de kızlara sinir olur, erkeklerin arkadaşlığını tercih ederdim, hayvanları insanlardan daha çok severdim, hala da öyle.

acımasızlık da baki.

resmi bilgisayara geçirince püskül'ü farkettim.. bu koltuklar hala evde kaplamaları değişse de. kenardaki bitkilerde. sadece püskül yok. resimdeki kötü çocuğun tek iyi yanı.

acı serzeniş

2009-09-22T19:43:00.000-07:00

"johnny depp'i otistik yapıyosun karılar yine aşık olup ağlıyo lan yeter!" - ismini vermek istemeyen bir erkek edward scissorhands izleyicisi

2009-09-19T21:06:00.000-07:00

never say never.

2009-09-15T00:37:00.000-07:00

bak mesela ne farkettim, ilk aldığım kararlar çok yerinde oluyor. evet. hep sonradan haklı çıkıyorum. ama ilkinden vazgeçip -ki bu vazgeçme de zaten başlı başına ikinci bir karar. dolayısıyla kendi tezimi doğruluyorum- ikinci, üçüncü kararları uygulayınca da hep sonradan pişman oluyorum. geniş beynim ve yüksek iq'mla aldığım o ilk kararlar en iyileri evet. bir daha asla kararımdan dönmeyeceğim. asla.
of. keşke cidden beynim geniş ve iq'm yüksek olsaydı. ama işte bunlar dışında diyorum ya, einstein ayyyynı ben. aaaaaynı.

ha, bu daha da ben.

fırankofon oldum ama.

2009-09-13T23:04:00.000-07:00

mezun olduğum lise ve okumakta olduğum üniversitenin aynı anca açılması çok garibime gidiyor
ben hala lise travmamı atlatamadım.
üniversiteye ilk adım attığım anı hatırlamıyorum mesela. yani evet önemli bir an vs. ama hiç dikkat etmemişim. o an heyecanlanmışımdır kesin ama sonuçta bir yıl saklamaya değer görmemişim.
lisedeki ilk günümü ise saniye saniye kaydetmişim unutamıyorum

taksim'de artık arnavut kaldırımı yok.

2009-09-13T20:58:00.000-07:00

yağmur bu sene üzdü evet. ama bu doğanın suçu değil. yağmur güzeldir. sadece saçımı yeni yıkamışsam kızarım yağmura, birde üzerimde beyaz tshirt varsa. çizme ve bot giymek güzeldir. hem insanın kendini güvende hissetmesini sağlar, hemde moda açısından da daha verimlidir. yazın 3, çizme giyilebilen ayların ise yaklaşık 8 ay sürmesinin bir sebebi var. çirkin ayaklı insanlar sandalet giydiği için tanrı onları böyle cezalandırmış. şu 3 ayda gördüğüm çirkin ayakları bir ben, bir de o biliriz. o bile yarattığına pişman bazılarını.

george clooney, benim yakışıklı olma ve aşık olma kıstasım. erkek dedin mi otomatik olarak george'la karşılaştırıyorum. ama bakıyoruz doğum tarihine, 6 Mayıs 1961. yani babamdan 1 yaş büyük. yaşlı artık resmen. dede. ama yine de george'un yeri başka. onun etrafında olupta beraber olamamak çok üzücü olmalı. sadece şu anda değil. eskiden onu tanıyan, mesela lisede 3 sınıf üstündeki veya sevgilisinin en yakın arkadaşı olan kızlara çok üzülüyorum. dünyanın geri kalanı için ulaşılamaz olması normal ama o zamanlar onlar için imkansızmış. taa o zaman. yazık onların hali çok fena.

ps. başlığın hiç alakası yok. sadece sevdiğim bir alıntı.

dictionary

2009-09-13T17:15:00.000-07:00

poker face

–noun

1. an expressionless face: He can tell a funny story with a poker face.
2. a person who has or deliberately assumes a poker face: It is impossible to tell what that poker face is really thinking.

tamam o şarkıyı seviyorum bende. ama sonuçta insanların zaten pek de bilmediği poker face kavramına karşı iyice şuursuzlaşmalarına sebep oldu. poker face sadece bir şarkı adı değildir. ciddi bir yüz ifadesidir. wall face olarakta adlandırabileceğimiz o ifade bu ismi, poker oynayan insanların elleriyle ilgili iyi yada kötü hiç birşeyi rakiplerine çaktırmamasından alır.

benim en yakından tanıdığım poker face, kimi raikkonen'dir. sabit surat ifadesi neredeyse asla değişmez. bknz: kariyerinin en başarılı anında, yani şampiyon olduğu anda kendisi. bknz 2: kaza yapıp yarış dışı kaldıktan sonraki hali. bunlar yetmediyse hayatının en mutlu günündeki yüzüne bakalım, bu onun içten içe çılgınca kongo dansı yapan yüz ifadesi, yani o ufak gülümseme aslında en coşkulu hali.

ikinci poker face vakamız ise, benim açıkcası çokta bayılmadığım bir karakter olan dr. eric foreman. hastalık boyutundaki poker face'liğini bir başka hiç sevmediğim karakter olan dr. chis taub'un kendisiyle dalga geçtiği anla inceliyoruz: foreman hayatının en mutlu gününde, foreman hayatının en mutsuz gününde.

insanlar poker face'i tam anlamıyla kavrasa iyi olur.

2009-09-10T22:45:00.000-07:00

ben aslında aksesuar sevmiyorum.
hep söylenip duruyorum, ve hala tezimin arkasındayım: en güzel kıyafeti de giysem, bazen iş kolyede küpede bitiyor. sen kolyesizsen, hm ok güzel elbise. aynı elbiseyi başkası kocaman kolyeyle kombine etse, moda ikonu olur çıkar.
ama hiç şansım yok. olmuyor yani yapamıyorum. kolyeyle yaşayanlara da saygı duyuyorum, zor çünkü. uzun ve büyükse çantaya, fotoğraf makinesinin sapına dolanıyor. küçükse kaşındırıyor. illa ki boynumu rahatsız ediyor. yok, olmaz.
küpeye el mahkum alıştım. saç kısa ve çılgın olunca başka şansın kalmıyor. ama bu kolye işini çözmem gerek aslında.

bu arada, kate moss'un hamile hali kadarım neredeyse. yani kate moss sayılırım bir yerde.

FREE BENGISU! or maybe not.

2009-09-10T22:13:00.000-07:00

ben herşey hep alıştığım gibi olsun istiyorum.
alıştığım digiturk guide'ını kullanmak istiyorum mesela hep. belki daha kullanışlı guide'lar vardır ama başka evlerdekilere baktım hiç biri bizimki kadar kolay gelmedi. uzun zamandır uğruna mızmızlandığım pahallı telefon alınınca ilk aklıma gelen telefonumun değişecek olmasıydı mesela. daha iyi olması önemli değil, sadece değişime takılıyorum. kedi eskisi gibi yanımda uyusun istiyorum. annemin tanıdık arabası benim olsun istiyorum. klimasını, vitesini, camlarını tanıyorum çünkü.
yenilikten, değişiklikten korkan bir insan da değilim üstelik. belki tembelliktendir sadece. bilmiyorum. ama yine, yeni ev beni heyecanladırmıyor, herşeyin değişecek olması, farklı kapı kilidi, farklı bakkal, farklı sapık kapıcı, farklı otobüs, farklı televizyon kumandası; bunlar beni çok geriyor.

işte benim kumandam bu. keşke değişmese, ama zaten neredeyse herşey değişecek. anneyle yaşamak herşeyin kalburüstü olanını kullanmak demek. 10 milyonluk fakir digiturk'u değil, sinema paketi. normal mikrodalga değil, herşeyi yapanından. bir kedi değil, iki. duşakabin hep temiz, bembeyaz çünkü temizlikçi geliyor. evde hep yanan mum, her hafta alınan yeni filmler, kitaba ayıracak sonsuz bir bütçe var. genelde hep olan sıcak yemek bitse bile anne hemen makarna yapıverir n'olucak. elektronik alet bolluğu da cabası. birde tabii en önemlisi sonsuz anne sevgisi.

ben özgürlükçü bir insan değilim. kedin olmasın, dizimax izlemeyiver, banyonu kendin temizle ama kendi evin olsun, özgür ol vs. hı hı evet. bence değil. rahat uğruna özgürlüğümü veririm yani n'olucak. ki evde de son derece özgürdüm.
of.

dediğim gibi vs. :(

bugün çok feministim.

2009-09-08T00:14:00.000-07:00

şimdi elimizde iki olay ve kızgın bir bengisu var. birinci olay, bir erkeği başka bir erkek için bırakan kadın. ikinci olay, bir kadını başka bir kadın için bırakan erkek.

birinci olayda, kadın, bıraktığı erkek bir yana, geriye kalan bütün dünyadan da bir tepki alır. iyi yada kötü. varsayalım adam onu aldatıyordur, dövüyordur vs. tabii ki kimse kalkıp neden böyle bir şey yaptın demez ama, bir erkeği bırakmasının haklı nedeni asla sevgisinin bitmesi olamaz. yada başka bir erkeği sevmeye başlaması. adının çıkmasını, bazı insanlar tarafından eleştirilmeyi, hatta dışlanmayı göze almak zorunda kalır. üstelik muhafazakar çevrelerden de bahsetmiyorum. en rahat geçinenler bile kadına tepki gösterir. hep "millet ne der" korkusu olur içinde. buna kızıyor muyum bilmiyorum, belki bende yapıyorumdur. bilinçli olarak asla ama içten içe belki. doğru değil, o ayrı. yapılmamalı, bu da kesin. ama konumuz bu değil.

ikinci de ise, işte ben buna çok kızıyorum: başka kadın için beraber olduğu kadını bırakan erkek. sevgilisinden ayrılan herhangi bir erkekten bahsetmiyorum. sevmiyorsan tabii çeker gidersin. ama artık sevmediğin için değil, başkası için bırakıyorsan... hadi ona da kızmıyorum. biriyle beraber olmak insanın bütün algılarını kapatmaz. karşına öyle bir şey çıkar ki belki karşı koyamazsın. bilmiyorum. ben hiç yaşamadım. ama sorun şu: erkeğin bu işten tamamen paçayı sıyırması. hiç yara almadan, etkilenmeden, eleştirilmeden yürür gider yeni kadınıyla. sekreteri için karısından boşanan erkekleri düşünelim. belki biraz "cık cık", onun dışında neredeyse sırtı sıvazlanır. kendinden 20 yaş küçük kızla evlenen adamlar gibi, oysa gerçek hayatı geçtim, televizyonda izlediğimiz sanal gerçeklikte bile, kendinden 5 yaş küçük adamla beraber olan kadın sonsuza kadar magazin konusu olmaya mahkumdur. işte ben tam olarak böyle şeylere çok kızıyorum.

çok yazık.

it's the end of the world as i know it.

2009-09-05T01:26:00.000-07:00

annemin eve karton kutularla gelmesi artık işin ciddiye bindiği -sanki depozito veya ilk kira verilirken ciddi değildi ya neyse- anlamına geliyor.

insan nasıl hayatını 5 karton kutuya sığdırıp taşınır ki?
taşınır da, hayatı geride mi kalır?

if you love me, won't you let me know? diyen chris martin;

2009-09-03T12:33:00.000-07:00

sana çok kızgınım.
ben hayatımda iki insana daha bu kadar kızdığımı hatırlıyorum: "bir tren camından dünyayı gördüm, haline üzüldüm" diyen ve her şarkısından en az böyle iki satırı kızgınlıkla çekip alabildiğim için teoman ve love profusion'da "you make me feel, you make me know" diyen madonna. ben birileri benim hissettiklerimi yazınca veya filmini yapınca sevindirik olan "aaayh aayynı ben!" diyen bir insan değilim. ben kızıyorum. hislerimin özel olması isteği, kelimelerini kendime saklamaya çalışmak, yada killing me softly, yani "embarrassed by the crowd, felt he found my letters and read each one out loud. i prayed that he would finish." paniğinden dolayı çok kızıyorum. milyonlarca insana afişe oluyormuş gibi hissediyorum. işte bu yüzden girl, interrupted ve secret window'u sadece birer kere izledim.
ve chris'e kızgınım.
üç gündür aynı şarkıyı sayıklamaktan dolayı da kızgınım, ama bu kadar da olmaz. birde üstüne "why'd you let me go?" demiş şahtı şahbaz olmuş. pisaptalmükemmeladam.

15 dakika uğraştım bununla. tam.

2009-09-02T14:50:00.000-07:00

aralardaki yazıları kapatmak göründüğünden daha zor.
violet hill ve yes arasında kendi evimde dinleyeceğim ilk şarkı olmak için ciddi bir rekabet var. ilk film kesinlikle snatch, ilk dizi house, ilk telefon konuşması anne.
şimdilik bu kadar.

♫ yes.

2009-09-01T03:38:00.000-07:00

çok uzun bir şey yazmıştım. taslaklara kaydettim. çok uzun bir taslak oldu. bilmiyorum ne zaman yayınlarım.

iki albümünde kapak teması aynı.
ama benim hayata bakışım, karakterim, ruh halim, arkadaşlarım, telefonum, mekanlarım, önceliklerim, izlediğim diziler, deneyimlerim tamamen farklı.
herşey farklı.

ve tanrı'ya beni geçen iki yılda getirdiği yer için her gün teşekkür ediyorum.
ps. bugün ilk yapmur yağdı. ilk kez çizme giydim. kokusunu ve telaşını özlemişim.

fashion is overrated these days. desem de inanma.

2009-08-31T12:15:00.000-07:00

yeter artık ciddi bir giysi reformu yapıyorum. o kadar ciddi ki fransız devrimi, engizisyon yada blogun yanındaki küçük resimleri kaldırmam kadar büyük olacak. yeter.
yeni eve çıkmamla yeni gardrop da döşenecek. bir de kilo vericem. yeter lan. ay yazdıkça sinirleniyorum. hayatımın tek bir anını daha "ay giyecek hiç bir şeyim yok" diye düşürüken harcamak istemiyorum. ayrıca ayakkabım da yok. resmen hiç yok, bir tane bile. yani, bir tane var da, hadi iki üç olsun, o kadar. tamam beş. sevdiğim sadece beş ayakkabım var. beş. new york'ta bunun için ~~adamı~~ kadını asarlar! ayakkabı da alıcam. ama tabii önce bir sürü güzel giysi. ve bunun için çok gezicem. artık öyle ilk önüne gelen mağazaya gir, ne satılıyorsa onunla yetin yok. gerekirse bütün istanbul'u dolaşıcam. kimsenin de lafını dinlemicem. insanların "ay bu sana çok yakışır" dedikleri şeylerden oluşan bir orduyu giydirecek kadar giysim var. tabii, ordu kırmızı elbiseler veya üzerine roma'yı yiyen fareler olan tshirtler giyer mi bilmiyorum ama.. dur dikkatimi dağıtmamalıyım. konumuz ordunun moda anlayışı değil. konumuz şu: YETER.
viva la vida dinleyip her aklıma gelene gaza gelmemeliyim artık.
hahah seda sayan'a mı katılsam: SUSMA. yeter yazınca bu kadar çok o geldi aklıma. resmen bu konuyu seda veya müge anlı'ya taşıyabilirim. fashion victim. işte o benim. dünyanın en bütün bütçesini giysiye harcayan, ama sürekli aynı üç şeyi giyen kızı! amerika'da bazı elayetlerde bu o kadar büyük bir suç ki idama gidersin, cidden.

ee ne demiş jean abim;

gerçi bi sor saçı öyle facianın kelime karşılığı olan birinin lafına mı inanıyorsun, hayır da yani haklı adam.

on sunday morning, you sure have changed since yesterday.

2009-08-30T18:26:00.000-07:00

akşamdan kalma olmadığım pazar günlerini çok seviyorum, daha sık olmalılar.

wedding bells.

2009-08-28T06:07:00.000-07:00

hayatım boyunca evlilik hayali kurduğum bir gün bile hatırlamıyorum.
iki insanın düzenli olarak sevişmek ve üremek için devletten izin alması bana hep saçma gelmiştir. aynı devlet, sırf bir anlık gazla imza attın diye, hayatının sonuna kadar aynı adamla kalmanı da öngörür. vazgeçersen, kızar. bir sürü evrak işi, mal mülk davası, velayet sorunları çıkartır. sırf gelinlik giymek ve annen duygulanıp ağlasın istedin diye çocuğunu, arabanı, çalışıp aldığın evi ikiye bölmek zorunda kalmak gereksiz bir bedel.
işin namus kısmında ise zaten çok sinirliyim. evlenmek herşeyi mübah kılar. neden, çünkü işte devletten izin aldın. artık bu adamla sevişebilirsin. bu yani her şeyi haklı kılan. devlet denen soyut kavramın sana o tek adam dışındaki herkesi yasaklaması.
evlenmek ile evlenmemek arasındaki tek fark bence, beraber olduğun adamdan bıktığın an ceketini alıp kapıdan çıkıp gidebilmek veya boşanma avukatı bulmak, çocuğa uygun şekilde söylesin diye psikoloğa para vermek, malların bölünmesi için çirkinleşen kavgalar etmek, ayrılığın sen ve bir zamanlar sevdiğin adam değil de, ailen, onun ailesi, avukatlar, mahkeme arasında yaşanması arasındaki innnnce farktır. birde, intihar ederken kendini vurmak veya ilaçla yavaşça ölmek gibi: vurduğun an gittin. pişmanlığa ihtimal vermiyorsun. ama ilacı yutup ölmeyi beklerken düşünecek zamanın olur, korkarsın, mutsuzluğunu yutup kusarsın, ve hayatta kalırsın. ayrılıkta da, kapıyı vurup çıktığın an bitmiştir, ama boşanma süreci o kadar uzun ve acılı ki, vazgeçip, mutsuzluğunu yutup devam edebilirsin onaylanmış sevişmelerine.
işte evlilik hakkında düşündüklerim bunlar.

AMA..

bu gelinlikle evleniceksem evlenirim hani olur.

24 saat içinde fes edilebiliyor sonuçta.

it's a jungle out there.

2009-08-28T03:23:00.001-07:00

delirdiğimi ne zaman anladım biliyor musun? ikea'daki her mutfak dolabı, kitaplık, saksı, perde ve rafı pet society'dekilerle karşılaştırdığımı ve aklımda öyle tuttuğumu anladığım an. ytl yerine coinle hesaplamamı saymıyorum bile. düzler hep ucuz, altına dandik bir metal destek koyunca hoop, 360 coin artıyor fiyat. esefle kınıyorum iki kurumu da.

ps. artık eski kelimeler kullanmayı kesmeliyim. konuşmalarım ciddiye alınmaktan uzak, insanların ortasında durup düşündüğü kelime yığınları haline geldi.

sadece gitsem

2009-08-28T00:34:00.000-07:00

ps. "paris'e başka sevgili götürmek yok"muş.